Justice

De boosheid van gisteren na het kijken van de eerste 8 afleveringen van “Making a murderer” is niet gezakt. In tegenstelling. De laatste twee afleveringen hebben het vuur opgelaaid. Daarin werd ook nog eens duidelijk hoe een zestien jarige jongen (de neef van Steven Avery) met beperkte verstandelijke vermogens tot het bekennen van afschuwelijke misdrijven werd gedwongen door politieagenten, met behulp van zijn eigen advocaat nota bene, en de rechters het allemaal prima bewijs vonden om de jongen te veroordelen tot sint juttemis.

Het onrecht druipt van het scherm. De hele wereld is getuige en wat maakt het uit. Geen bal, want Steven Avery zit in zijn cel zijn eigen zaak te bepleiten omdat hij in de tussentijd geen advocaat meer kan betalen. Elk beroep dat gedaan kan worden is afgewezen en inmiddels zit hij alweer 10 jaar vast voor een moord die hij overduidelijk niet gepleegd heeft. Hij zit al meer dan de helft van zijn leven in het gevang terwijl in die grote boze buitenwereld er een moordenaar rondloopt en een stel hele vieze agenten, officieren van justitie en rechters. Ongelooflijk schokkend vind ik dit allemaal. Dat zo een zaak zich afspeelt op zo een grote schaal in het land dat zich pretendeert beschaving te brengen naar de landen met bijvoorbeeld een ander geloof. Zij zijn de brengers van de democratie, terwijl hun eigen rechtssysteem zo rot is als een mand overjarige gekneusde appels.

Wat fijn dat deze mensen, Steven Avery en Brandon Dassey, niet vergeten worden. Dat zij onderwerp zijn van een documentaire die niet alleen het onrecht dat hen is aangedaan verbeeld, maar ook eens het systeem tegen het licht houdt. Een systeem dat door machtige mensen met veel invloed in stand gehouden wordt. Een systeem waar je als je arm bent niet met 1-0 achterstaat, maar met 10-0. Mijn ergernis zit m in die onrechtvaardigheid. In het idee dat mensen zoals Steven Avery niet passend zijn binnen een gemeenschap en dat dit soort mensen vakkundig geëlimineerd moeten worden uit diezelfde gemeenschap. Hup, weg ermee. Laat ze maar rotten in de cel, want het is zedeloos volk. Ze houden zich niet aan onze normen. Ze zien er niet uit zoals wij willen. Ze praten niet zoals wij willen. Ze gedragen zich niet zoals wij willen. Dus weg ermee.

Wat heeft de mensheid geleerd van al die oorlogen? Wat hebben we geleerd over uitsluiting? Discriminatie? Antisemitisme? Apartheid? Niets. Gewoonweg niets. Zolang wij elkaar bekijken vanuit status, zolang wij elkaar bekijken vanuit autoritaire gedachte “wij tegen zij” verandert er nooit iets. Zolang we elkaar niet zien als mensen, met eigen gevoelens, eigen gedachten, eigen wensen, dromen, zien we niet. We zien gewoon de ander niet. Erkennen hem niet. We zien dan niet dat aan de andere kant van de tafel een man zit van vlees en bloed die alle kansen van de wereld en al het geluk en liefde verdient.

Hulde aan de makers van de documentaire. Mijn hart is nu bij Steven Avery en Brandon Dassey. May justice be served.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

2 gedachten over “Justice”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s