Record

Vandaag heb ik samen met mijn lief een nieuw record behaald. Een record dat al lang in de planning zat, maar met kinderen in de buurt zelden haalbaar is. Na een paar pogingen kwam er een mogelijkheid. Opa en oma vroegen de kinderen te logeren. Gretig riepen we allemaal: ‘Ja, leuk’. Manlief en ik roken onze kans en grepen hem met beide handen vast. Dit was het moment, nu kon het eindelijk. We hadden alles in huis gehaald voor het record. Chips, nootjes, stuk kaas en worstjes. Voor het avond eten zouden we wat bestellen. Er lag voldoende hout voor de kachel klaar. Makkelijke kleding aan. Drinken stond binnen handbereik. De enige momenten dat we mochten pauzeren waren de sanitaire stops, want anders gaat het ruiken en dat moet je niet willen bij een recordpoging van deze omvang. Alles was dan ook piekfijn in orde. We waren er klaar voor. De recordpoging kon beginnen.

Om 14.00 uur zijn we begonnen en helaas moest manlief om 21.00 uur gaan werken en zijn we gestopt. Gestopt met non-stop naar één serie op Netflix kijken. Nou ja, het is niet echt een serie. Het is meer een documentaire. Alles wat je ziet is namelijk echt gebeurd en, om een understatement te gebruiken, schokkend. Ik wist van te voren waar het verhaal over zou gaan en heb de tip mee gekregen om rustig te blijven en aan deze 10 aflevering rijk zijnde documentaire te beginnen op een moment dat ik deze ook echt af zou kunnen kijken. Nou is het niet mogelijk de documentaire in 1 keer af te kijken, maar we zijn bijna bij het einde.

De documentaire heet “Making a murderer”. Het gaat over een man in de Verenigde Staten die beschuldigd wordt van verkrachting en mishandeling van een vrouw, een vooraanstaand lid van de gemeenschap. Alle bewijs wordt zo samengesteld dat de man in kwestie, Steven Avery, als schuldige wordt aangewezen. Hij wordt dan ook veroordeeld en na 18 jaar gevangenisstraf, ja 18 jaar, wordt hij vrijgesproken. Terwijl alle politieagenten ten tijde van zijn proces wisten, dan wel moesten weten dat hij onschuldig was. Dus 18 jaar heeft deze man onschuldig vast gezeten. Ik herhaal: 18 jaar heeft deze man onschuldig vast gezeten. Zijn leven is met zijn vrijheid van hem afgepakt. Zijn huwelijk is naar de klote gegaan en hij heeft zijn kinderen niet zien opgroeien. Gedurende 18 jaar heeft hij in een piepklein celletje zitten wachten tot iemand zijn onschuld zou aantonen. Al die jaren is zijn moeder hem elke dag komen opzoeken. 18 jaar lang.

Nadat blijkt dat hij er in geluisd is door de politie spant hij een civiele rechtszaak aan om de 18 verloren jaren en 18 jaren leed gecompenseerd te zien in dollars. Op het moment dat de rechter bijna klaar is om uitspraak te doen wordt hij opgepakt voor moord. Ongelooflijk. De kijker krijgt het hele proces te zien. Alles is gefilmd, dus het is net alsof je daar in de rechtszaal bent. Elk bewijsstuk, elke getuigenverklaring. En weer klopt er niets van. Steven Avery heeft geen alibi. Geen motief voor de moord. Er zijn geen getuigen. Verklaringen kloppen niet. De politie liegt. Er is gerommeld met bewijs. Nu heb ik zelf strafrecht gestudeerd en jaren bij een Nederlandse rechtbank gewerkt zodat ik ervaring heb met moordzaken. Het stelsel in de VS is anders, maar bewijs blijft bewijs en een man/vrouw wordt pas veroordeeld als schuld bewezen is. Met fascinatie kijk ik dan ook naar de advocaten die alles uit de kast halen om zijn onschuld overtuigend over te brengen op de jury.

Na maanden vertoefd te hebben in de rechtszaal komt er een einde aan de zaak en gaat de jury, want ja zo werkt dat in de VS -een jury van gelijken beslist of je levenslang weg rot in de gevangenis of dat je als vrij man naar buiten mag lopen- beslissen wat de uitspraak zal zijn. Na dagen beraad is de jury eruit: schuldig.

Ik ben woest. Manlief laat me achter in mijn razernij en nu moet ik maar proberen de woede te koelen op mijn toetsenbord. We hebben nog twee afleveringen te gaan, maar de hoop dat dit nog goed komt is vervlogen. Ook de twijfel slaat dan weer toe, misschien heeft hij het toch gedaan. Nee, dat kan niet, of….Morgen zullen we het weten. In ieder geval hebben mijn lief en ik wel ons record gehaald. Zeven uur, bijna non-stop, tv kijken in vrijheid is ook wat. Helaas heeft Steven Avery daar geen bal aan.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s