Erken

Wat als ik nu eens alles erken?
Dat ik accepteer dat alles voorbijgaand is,
dat niets de bedoeling heeft aan me te kleven,
dat alles eens bedacht en overdacht is,
dat emoties hun gang mogen gaan,
dat verzet zinloos is,
dat ik niet mijn gedachten ben,
evenmin mijn gedrag en emoties.

Wat als ik nu eens alles erken?
Dat frustraties, verdriet en boosheid
zich als een klein kind aan me gehecht hebben,
dat zij allen zorgen voor vertroebeling
van mijn blik,
dat ze zorgen voor hoofdpijn, rugpijn en
zielenpijn,
dat ze zorgen voor blokkades en schaduw.

Wat als ik nu eens alles erken?
Dat ik omarm wat komt,
verwelkom het leven zoals het zich aandient,
mooi, aftands, bruut, puur,
gebekt met bijtgrage tanden,
klaar om te verscheuren,
te graaien, te verkrachten,
op een kwetsbaar moment.

Wat als ik nu eens alles erken?
Dat mooie kleurige en fijn zoetgeurende kanten,
uitgespuugd worden,
de donkere bittere vruchten,
met smaak genuttigd worden,
gooi het in de pot en roer,
machteloos,
zonder verwachtingen

Wat als ik nu eens alles erken?
Dat pijn een gast is,
die ook weer vertrekt,
dat vreugde gevierd mag worden en
weer vertrekt,
dat angst, plezier, euforie, boosheid,
allemaal gasten zijn, komend en gaand,
dat de liefde doorvoeld mag worden en
een plaats krijgt aan tafel,
vaste gast in dit huis.

Wat als ik nu eens alles erken?

 

 

 

 

 

 

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s