Energie

Er zijn van die dagen. Dan zit ik vol met energie. Het kan niet op. Dan spring ik uit bed en kleed me vliegensvlug aan. De ‘wat-doe-ik-aan-stress’ is nergens te bekennen. Ik zorg er tegelijk voor dat twee kinderen ook aangekleed zijn. Verzamel alle was en prop het beneden in de machine. Machine aanzetten. Klaar. Hop, boterhammetjes smeren, broodtrommeltjes vullen, appeltje erbij en wat te drinken. Rugzak zoeken. Geen paniek. Binnen een mum van tijd is de rugzak vanuit zijn schuilplek naar boven getoverd. Nu zelf nog een ontbijtje eten en kinderen naar school brengen.

Dan met moeder naar de stad. Wat al best een opgave is, kan ik uit ervaring vertellen. Maar niets kan mijn energie naar beneden krijgen zelfs een slurper niet. Nieuwe bril uitgezocht en ach, doe er ook maar een zonnebril bij. Verder nog inkopen doen voor de lunch en het diner. We geven een klein dinerpartij voor de oudste dochter en haar lief (zij 5 jaar en hij 6). Ze hebben een tafeltje voor twee in de huiskamer gereserveerd. Op het menu staat: friet, knakworstjes en appelmoes. Voor het pedagogisch verantwoord effect heb ik er een schaaltje komkommer en mini tomaatjes bij gedaan.

Dan in de middag nog even stofzuigen, was in droger stoppen en een wc onder handen nemen. Hop naar een overleg met de gemeente. De gemeente had twee jaar geleden een gedachte. Er moest een megalomaan project uitgevoerd worden in het park waar ons huis aan grenst. Voor het project waren een paar miljoentjes (die de gemeente niet had)gereserveerd en een slachting van het halve park zou het resultaat moeten zijn van een prestige project. Daar hebben de bewoners een stokje voor gestoken en sindsdien ben ik redder van bomen in de buurt.

Na dit overleg tijd voor iets leuks. Met de meiden van de komende expositie elkaars werk bekijken. Wat ontzettend gaaf wordt onze expositie tijdens de Kunstroute. De energie die een beetje was ingekakt door het gesprek in de kou met de ambtenaren van de gemeente is door de meiden weer tot volle hoogte gepompt.

Dan tijd voor het romantisch diner voor twee. Na afloop een grandioze afsluiting met een spel waar de jongste nog niet helemaal klaar voor was. ‘Het is een beest en begint met de letter s.’ Cato roept dan volmondig en enthousiast: ‘KIP’. Hahaha, nee geen kip. Nieuwe poging. ‘Het staat op de schouw en begint met de letter b.’ Cato weer: ‘KIP’. Dit spel kan zo heel lang doorgaan en iedereen heeft lol.

Opeens is het avond en bedtijd. Het leen-zoontje wordt terug naar huis gebracht en mijn meiden krijgen een kus voor het slapen gaan. Tijd voor mijn blog. De adrenaline en energie van de dag stromen nog door me heen. Het is nu tijd voor ontspanning. Bij manlief kan ik niet terecht, want die staat zo strak als een stuiterbal. PSV voetbalt vanavond een wedstrijd. Ik geloof dat het best belangrijk is, want manlief wil niet gestoord worden. Hoogstens voor een nootje en een biertje. De signalen zijn duidelijk. ‘Stoor mij niet’, staat op zijn voorhoofd geschreven en in zijn blik te lezen. Dat komt mij goed uit. Hij is stil, op een ‘tjonge jonge schiet die bal er nou eens in’ na, zodat ik fijn verder kan met mijn schrijfsels. Zolang de energie vloeit moet je haar gebruiken. Vannacht maak ik weer een nieuwe dosis aan. Ik hoop dat deze morgen weer zo vloeiend vloeit.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s