Eindbestemming

Het is vandaag een heuglijke dag. Een echte feestdag, maar dan wel eentje die ingetogen wordt gevierd en waar niemand in mijn omgeving van bewust is. Het is de dag dat ik voor de 55ste keer achter deze laptop zit om een blog te schrijven.

Op oudejaarsdag begon het te gloeien in me. Er moet geschreven gaan worden. Het beest dat “angst” heet moet in de bek gekeken worden. Recht in zijn ogen en met een vertrouwen en zelfverzekerdheid zou ik hem aankijken en roepen dat hij geen macht meer over mij heeft. Ik besloot vriendschap te sluiten met mijn laptop, mijn vingers in beweging te laten komen en gewoon te beginnen. Nou ja, gewoon. In het begin vond ik het soms moeilijk. Dan zat ik te worstelen met een onderwerp. Is dat wel boeiend genoeg, vroeg ik me dan af. Zit men daar nu op te wachten? Alsof er horde lezers mijn blog lezen. Ik las dan interviews van schrijvers die verklaarden dan hun pen het werk deed. Ze wisten niet van te voren waar het boek over zou gaan, soms wel globaal, maar nee, het boek schreef zichzelf. Natuurlijk, dacht ik dan. Wat een onzin. Maar na een blog of tien raakte ik in de ban van de woorden en de zinnen. De inspiratie kwam uit alle hoeken van mijn lijf. Niet alleen uit de kamers van mijn hersenpan, maar meer nog uit de krochten van mijn ziel. Deuren vlogen open, winden waaiden de woorden op het scherm. Soms bruut, soms met humor, maar heel vaak met diepe emoties. Ik schrijf niet voor de lezer. Ik schrijf voor mezelf. Ik leer mezelf kennen en leer de schrijver in mezelf kennen. Het gaat om de oefening. Het resultaat is veel minder boeiend. Zoals de almachtige Boeddha ook al zei ‘het gaat om de weg en niet om de eindbestemming.’

Met schrijven bereik je nooit een eindbestemming. Dat is een illusie. Een boek kan wel afgerond zijn door het te drukken en een mooie kaft om heen te slaan. Een gedicht kan voltooid zijn om voor gedragen te worden en de luisteraar te beroeren, maar een eindbestemming bereikt een schrijver nooit. Zo lang er leven is, zijn er gedachten. Zo lang er gedachten zijn, wil de schrijver ze vatten. Verhalen maken, emoties delen, zichzelf begrijpen, de wereld duiden. Het kan niet anders. De schrijver schrijft en ik schrijf mijn 55ste blog. Lang leve de woorden. Ze hebben me al veel gebracht. De zoektocht gaat voort.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s