Stil

Het is stil in huis. Dat is een bijzonderheid bij ons. Het is vrijdagmiddag half drie en het is, op de tikkende klok na en het zachte zoemen van mijn computer, stil. Kinderen zijn naar een verjaardagsfeest en manlief maakt zich mooi bij de kapper. Alle tijd voor mij alleen. Nu kan ik eens heerlijk lezen of eindeloos schrijven. Ik kan in mijn eentje gaan winkelen of in bad gaan. Oh ja, dat heb ik al maanden, misschien wel jaren niet meer gedaan. Heerlijk alleen in bad met een mix van verschillende geurtjes en bubbeltjes en een muziekje op. Beetje wegdromen of een tijdschrift lezen. De tijd nemen om alles grondig te schrobben in plaats van een vluchtige douche.

Ik kan alles doen waar ik zin in heb. In mijn bed liggen om een tukkie te doen of een masker nemen zodat mijn huid weer een beetje zin in het leven krijgt. Ik kan thee drinken of uit gaan om thee te gaan drinken in een gezellig klein thee huisje met een scone of beter nog, een stuk worteltjestaart.
Maar in plaats van al die dingen te gaan doen en gebruik te maken van alle mogelijkheden die ik met mijn verworven tijdelijke vrije tijd heb, zit ik een beetje alleen te kniezen. Hard te fluiten, muziek op, want het is zo stil in huis. Ik mis de geluiden van de  kinderen, het gemammmm en gezeur. Maar ook het gelach en geklets. Ik mis de flauwe grapjes van manlief. Het is gewoon te stil.  Zo stil dat ik bijna huishoudelijke klusjes op wil pakken. Bijna. Ik kan me inhouden, want ja, zeg nou zelf, dan heb je eens tijd voor jezelf dan ga je toch niet stofzuigen?

En straks komt iedereen weer thuis met alle verhalen en ervaringen. Is er weer overal geluid en dan ben ik weg. Ik heb mezelf een mini retraite cadeau gegeven. Ik ga op zoek naar een stukje rust. Die ik dus overduidelijk nu al thuis heb. Nee, dat is een ander soort rust. Ik zoek naar een stuk rust in mezelf en waardering voor alles wat er in mijn leven is. Ik wil voelen en ervaren. Ik ga me bezig houden met yoga, stilte en goed voor mijn lijf zorgen. Ben nieuwsgierig naar dit weekend, naar deze reis alleen. De hele dag zit Joni Mitchell in mijn hoofd. Ze blijft een zinnetje in mijn hoofd herhalen: “You ain’t know what you’ve got till it’s gone.” Na deze reis ga ik toegeven dat ze gelijk heeft.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s