Boos

Vandaag was ik op mijn werk kortstondig, maar hevig boos. Ik zal de details besparen en ga al helemaal niet op dit open wereldwijde netwerk verkondigen over wie het ging, maar ik was echt boos. Zo boos dat ik iets kapot wilde maken, maar ja. Ik zat dus op mijn werk en ik zag eigenlijk niets geschikts om te vermorzelen, dus wendde ik mij tot mijn collega. Van te voren vroeg ik netjes of ze zin had in een razernij. Ze legde haar pen neer, wendde haar blik af van de computer en, zoals een goed collega betaamt, liet me mijn gang gaan met de nodige hummetjes en jaatjes ter stimulering om alles er uit te gooien.

Dat luchtte enorm op. De persoon op wie ik boos was had me geraakt en na het razen en de nodige frisse lucht zag ik in hoe dat kwam. Mijn ego was aangevallen. Ik was in het bijzijn van twee andere collega’s belachelijk gemaakt. Ik werd denigrerend behandeld en daar kan mijn ego niet tegen. Dat ego dat bij deze werkgever zo hard heeft moeten vechten voor haar positie. Datzelfde ego dat bevestiging nodig heeft en het niet kan hebben dat ze gekleineerd of gepest wordt. Wat er verder gebeurde was dat ik ook inzag dat die collega hetzelfde probleem had. Zijn ego was op een of andere manier door mij gekrenkt. Ik had  in het bijzijn van anderen bloot gelegd dat hij niet goed heeft gehandeld in een situatie. Dat hij misschien helemaal niet goed in de materie zat als hij dacht dat hij zat. Dat hij misschien wel grote fouten heeft gemaakt. Daar kon uiteraard zijn ego helemaal niet tegen. Uit angst, boosheid of frustratie -geef het maar een naam-  reageerde hij.

Dus een geschil tussen twee ego’s met daarbij gepaard gaande emoties. Lastig. Ik hoef alleen mijn eigen aandeel eerlijk te bekijken en zie dan dat ik nog werk heb om dat ego tot stilte te manen of te mennen als een wilde merrie. Met een beetje ego is niets mis, maar zij moet haar plaats kennen. Het mag niet belemmerend gaan werken. Anders komen we nooit toe aan de revolutie. De revolutie van liefde, ook voor die collega die ook een mens is met angsten, overtuigingen, emoties en wat dies meer zij. Ik heb nog een weg te gaan, maar ik boek steeds een stukje vooruitgang in bewustwording. Wie weet raak ik aan het einde van de weg nog verlicht.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s