Verrassingen

Het lijkt wel de week van de verrassingen te zijn. Donderdag kwam ik thuis uit mijn werk, zoals normaal een beetje hyper en onrustig. De kinderen riepen van een afstand ‘doe je jas uit, ga zitten en doe je ogen dicht.’ Het was een normale donderdag. Er stond weinig bijzonders op de planning, dus ik vroeg me af wat er aan de hand was. Gedwee deed ik wat me werd opgedragen. Jas-loos en schoenen-loos zat ik aan de keukentafel met mijn ogen dicht. De oudste riep dat ik mijn handen open moest houden. Ik voelde dat ze een klein (5x5cm) vierkant doosje in mijn handen stopte. Ik mocht mijn ogen open doen en zag gelijk dat het een doosje van de lokale juwelenboer was. Wauw dit is gaaf, dacht ik. Ik had totaal geen idee wat me te wachten stond. De kinderen riepen in koor “Happy Valentijn”.  Manlief stond met een grote grijns op zijn gezicht achter ze. Huh, Valentijnsdag is pas over drie dagen en mijn lief doet daar niet aan. Te commercieel, te nep, te voor de hand liggen en te uitgebuit.

Ik maakte het doosje open en daar lag in een fluwelenbedje een schitterend blinkende zilveren slavenarmband. Zo mooi van eenvoud, zo vervuld met geschiedenis en betekenis. Mijn moeder heeft er ook een. Zij heeft hem van haar moeder gekregen. Prachtig, want zo veel moois deelden moeder en dochter niet met elkaar. Manlief had de armband voor me gekocht zonder Valentijns-bijbedoelingen. Stug bleef hij volhouden dat hij daar niet aan doet. Op een willekeurige donderdag kun je ook iemand verrassen en zeggen dat je van haar houdt, is zijn gedachte. Daar heeft hij gelijk in.

Vervolgens lag er gisteren een envelop op mijn bureau op het werk met mijn naam en “persoonlijk” er op. Wat zou dat nou weer zijn? Het bleek een kaart te zijn van een dierbare collega die mij aanmoedigt om door te gaan met deze blog. Echt een hartverwarmende tekst stond in de binnenkant van de kaart. De buitenkant was hilarisch. Zo als wij samen zijn, huilen en lachen, ouwehoeren en grollen. Wat is het toch fijn om je te omringen met zulke mensen.

Vandaag, thuis uit het werk, kwam verrassing nummer drie. Een collega stuurde me een Whatsapp bericht met de mededeling dat er bloemen voor me waren bezorgd. Nou ja zeg, bloemen voor mij? Ik weet dat ik hard werk en altijd voor iedereen klaar sta om ze te helpen zo goed als ik kan, maar bloemen krijgen? Die eer heb ik bij mijn huidige werkgever nog nooit gehad. Het boeket werd vanavond afgeleverd door een collega die in de buurt woont. Er zat een kaartje in de geurige bos met daarop de simpele woorden “bedankt voor je heldere uitleg.” Bloemen van collega’s van een andere gemeente waar ik een cursus heb gegeven.

Ik neem de bloemen, de kaart en de armband graag aan. De speciale aandacht die daaraan is besteed waardeer ik. Het uitzoeken van de perfecte armband, het kiezen van de juiste kaart met de daarbij passende woorden en het selecteren van het perfecte boeket. Dat vind ik zo bijzonder en het ontroert me. Alsof ik nu opeens besef dat ik er mag zijn. Wat een cadeau aan mezelf. Dat smaakt naar meer.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Verrassingen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s