Lief

Ik heb een heel lieve lief. Hij is geen stoere macho man. Hij is geen dictator die met een zwaard de regels van het huis in de muur kerft. Hij heeft geen drankprobleem, is niet gok verslaafd of anderszins -behoudens chocolade misschien- gebonden aan een geldverslindende hobby c.q. verslaving. Hij houdt zijn handen thuis, tenzij gevraagd wordt deze te gebruiken. Die handen weet hij dan ook nog eens goed in te zetten zonder zijn eigen belang voorop te stellen. Hij weet niets van auto’s of motoren en ontbeert het talent daar uren over te zeveren. Ik hoef niet een paar  meter achter hem te lopen en hij waardeert mijn mening. Hij is eigenlijk een beetje een watje. Heeft nog nooit ruzie in een café gehad, laat staan een potje gemat. Dus, ik heb geen enkele reden om te klagen.

Natuurlijk wel. Hij lijkt perfect, vooral voor het oog van de buitenwereld, ah die man kookt altijd, speelt zo leuk met de kinderen, geeft die vrouw zo veel ruimte ahhhh, maar dan roep ik altijd “het is niet altijd zoals het lijkt.” Hij is op momenten rete irritant. Ik soms zo maar even wat voorbeelden op: hij snurkt of snuift alsof zijn leven er van afhangt, hij is van mening dat er altijd een morgen is voor een klus, hij zingt zo slecht dat de hele buurt migraine krijt, kan absoluut niet dansen, laat staan de maat houden van een liedje (vriendin C zei ooit eens ‘zo waar gaan we naar toe’, naar aanleiding van de mars die mijn lief liep op een zwoel Afrikaans nummer) en laat altijd een kastje op een kier openstaan (om woest van te worden). Verder laat hij mensen schrikken op de meest verschrikkelijke-maar-achteraf-kunnen-we-er-om-lachen-manier. Hij belde mij eens een keer op mijn werk, stem verdraaid en deed zich voor als de man waar mijn lief een sollicitatiegesprek mee had gehad. Die man vertelde dat het gesprek helemaal uit de hand was gelopen en dat mijn lief daar had getierd en kwaad weg was gelopen. De man zei dat hij nooit meer terug hoefde te komen en dat ze van dit gedrag melding zouden doen. Ik schrok me kapot. Hoe kan dit nu? Mijn lief is de rust zelve. Hij heeft nog nooit een conflict op het werk gehad. Hij wordt juist bestempeld als “die hele relaxte en sociale kerel.” Ik wist niet wat ik moest zeggen en stotterde een beetje. Een paar woorden kwamen uit mijn mond en toen. Toen begon de man aan de andere kant van de hoorn heel hard te lachen. ‘Ha, daar had ik je.’ Ik was zo boos dat ik de hoorn er op heb gegooid en zeker drie uur lang niet tegen hem heb gesproken.  Langer houd ik niet vol.

Nu is er recent een nieuwe ergernis bij gekomen. Mijn lief heeft een mobiel en in een vlaag van verstandverbijstering heeft hij ontdekt dat hij de tv kan bedienen met dat klote ding. Ik lig nietsvermoedend op de bank wat te zappen, stop bij een woonprogramma en plots schiet de tv op een andere zender. Kan gebeuren denk ik dan. Zit zeker met een van mijn riante billen op de afstandsbediening. Dus zap terug. Schiet de tv weer op een andere zender en gaat een tandje harder. Ik vloek uitbundig en hartgronding. Op het moment dat ik die afstandsbediening door het raam wil kletteren, zie ik in mijn ooghoek mijn lief bijna in zijn broek piesen van het lachen. Geinig hoor. Ik ben dus gezegend met een lief die kookt, voor de kinderen zorgt, mij ruimte geeft, fijne handen heeft en een heel slecht gevoel voor humor heeft. Ach, je kan het slechter treffen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Lief”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s