Eerbetoon

Voor haar tachtigste verjaardag kreeg mijn oma een internet abonnement cadeau en een kalender. De laatste vormde een grote motivatie voor haar om in leven te blijven. ‘Het is anders toch zonde van de kalender als ik het jaar niet uitmaak’, grapte ze dan. Het internet bood haar de mogelijkheid om plaatsen uit haar herinneringen nog eens te bezoeken. Op haar gemak surfte ze naar Battersea Londen, waar ze was geboren en een groot gedeelte van haar jeugd had doorgebracht en op andere momenten vloog ze naar Durban in Zuid-Afrika, waar de dochter van haar laatste man woonde.

Dat internet gaf haar de mogelijkheid om via email contact met haar kinderen en kleinkinderen te onderhouden. De e-mails die ze stuurden waren qua inhoud niet bijster interessant, maar waren des te meer ontroerend. Ze schreef bijvoorbeeld over haar dag. Dat ze met haar zus naar Blijdorp was geweest en bij de olifanten een boterham had gegeten of starend naar de leeuwen een kop koffie had gedronken. Of dat de kapper was geweest en wat voor een fijne vrouw dat wel niet was en dat die het echt niet makkelijk had, maar o zo fijn haar haren in model kon krijgen. De berichten vond ik ontroerend omdat ik zag dat oma aan het worstelen was met haar toetsenbord. Zelden zat een hoofdletter op de juiste plaats, een punt werd al helemaal niet gezet achter haar berichten en de CapsLk-toets stond negen van de tien keer aan. Als een kind dat net leert schrijven was mijn oma achter haar pc. Stoer vond ik haar. Ze bleef in contact met de moderne wereld en was altijd leergierig. Ik maakte dan een lijstje met tekens die ze kon gebruiken of mijn zus probeerde weer de computer aan de praat te krijgen en oma het een en ander uit te leggen. Die aandacht vond ze fijn. Er bij horen vond ze belangrijk en wij ook.

In de nachtelijke uren zat ze achter haar computer en schreef. Ze sliep slecht en om de tijd te doden zat ze te roken en te mijmeren. Die mijmeringen vertrouwde ze toe aan het papier. Ze schreef haar memoires. Op een dag vertelde ze me dat ze haar levensverhaal op papier had gezet. Ze vroeg of ik het wilde lezen. Als enige van de familie (haar kinderen weten niet eens dat dit verhaal op papier bestaat). Ik las het en leerde mijn oma pas echt kennen. Zo veel woorden waren er nooit uitgesproken. Zo veel gevoelens waren er nooit gedeeld. Het raakte me. We hebben daarna veel gesprekken gevoerd over haar leven en ik heb haar beloofd dat ik haar verhaal zou vertellen. Ik heb beloofd een boek over haar leven te schrijven. Na haar dood bleef het stil. Ik was verlamd door verdriet en later door angst. Ik kon haar niets meer vragen. Ik durfde de letters niet op te schrijven.

Ik vind elke dag meer moed om door te zetten. Lieve oma, het eerbetoon komt er aan. De eerste zinnen van het boek heb ik al. Die luiden:
We sterven allemaal. Dat weet iedereen. Je komt schreeuwend tot leven, longen gevuld met alle verwachtingen die nog waar gemaakt moeten worden. Je lijf in een kramp, maar toch zo flexibel dat je met je tenen in je neus kan peuren. Een verkreukeld hoofd met plooien die je doen lijken op een Engelse buldog, neus ingedeukt en dichte ogen. Met haren die kleverig van het bloed op je hoofd plakken. Daar lig je dan in een ruimte vol mensen. Mensen die gelijk van alles van je vinden. De eerste testen die je moet doorstaan. De eerste scores op je levensrapport die ingevuld worden……….

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s