Strijken

Ik ben geen fan van huishoudelijk werk. Het is redelijk rommelig bij ons in huis. Hier en daar zwerft er een bal of een knuffel. Overal liggen boeken, tijdschriften en kranten. Een kaarsje hier, een bloemetje daar. Telkens als ik probeer prulletjes, zoals manlief ze noemt, weg te doen komen we, vaak tegelijk, tot de conclusie dat de minimalistische stijl niet bij ons past. Toch doe ik om de paar weken een verwoede poging om op te ruimen. Er komt dan een bepaald schoonmaak-hormoontje vrij en ga ik verwoed aan de slag. Ik ruim op. Ik sop de keuken, stofzuig het hele huis, vouw de was en ruim deze tegelijk op. Boen twee toiletten. Zo trots voel ik me dan. Ook op mijn meiden, mevrouw vaatwasser en mevrouw droger. Ze werken zo hard voor me en ik kan ze niet meer missen. Het komt niet zo vaak voor dat dit hormoontje vrij komt en vaak is het na een paar uur uitgewerkt. Vaak komt manlief thuis en vraagt naar mijn dag. Of ik nog wat gedaan heb? Hint. Of ik nog stof heb gezogen, wat ik trouwens echt de meest zinloze bezigheid vind die er bestaat? Vaak is het antwoord: ‘ nee, maar ik heb er wel aan gedacht.’

Er is een klus die ik nooit doe en ook nooit van mijn leven ga doen. Dat is strijken. Als ik dit vertel aan mijn moeder dan begint haar lip zachtjes te trillen. Zij heeft poetsen tot kunst verheven en haalt bijzonder veel eer uit strijken. Ze strijkt alles. Ze strijkt ondergoed, handdoeken en zelfs zakdoeken. Met veel ongeloof in haar ogen kijkt ze me aan als ik de was, na een dag of drie uit de droger haal, en een beetje uitklop om vervolgens gekreukeld in de kast te leggen. Wij zijn geen kreukloos gezin. Dit doet mijn moeder veel verdriet. Van alle teleurstellingen die ik haar heb gebracht is dit de grootste. Niet de teleurstelling van mijn kortdurende experimentele softdrugsgebruik of de foute vrienden waar ik mee omging of het paarse haar dat ik vol trots droeg of de zes oorbellen in mijn rechter oor. Nee, mijn weigering om mee te gaan in een kreukloze wereld. Ik doe er niet aan mee. Nu niet, dan niet, nooit niet.

Op vragen hoe ik dat dan doe met overhemden antwoord ik stellig. Het gaat voornamelijk om de binnenkant en niet om de verpakking. Natuurlijk is een leuke verpakking aantrekkelijk om naar te kijken, maar een kreukje hier en daar geeft charme aan het leven. Maar dat wil er bij mijn moeder niet in. Ik leef in zonde en voel totaal geen wroeging.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s