Experiment

Vorig jaar zag mijn leven er anders uit. Vooral op het vlak van nevenactiviteiten. Naast mijn werk  en opleiding zat ik in het bestuur van een culturele club die jaarlijks de kunstroute in Tholen organiseren. Ik deed de PR en zat in de commissie poëzie. Verder schreef ik op freelance basis elke week een stuk voor een lokaal krantje. De interviews met prominente Tholenaren, waaronder RTL presentator John Williams, reken ik tot werk waar ik trots op ben. En toen werd ik ook nog verkozen tot voorzitter van een politieke partij, wat inhield dat ik 1 keer per maand een avond in Breda was. Twee keer per maand vergaderde, heel veel stukken moest lezen, agenda’s maken, actiepuntenlijsten verzorgen, iedereen stimuleren en achter de broek aan zitten en vooral aan een oud en stervend paard moest trekken. Dat allemaal naast mijn hectische baan en veeleisende gezin.

Na de zomervakantie kwam het inzicht. Dit sloopt me. Na een avondje stappen met veel te veel alcohol in mijn lijf nam ik de volgende dag, al hangend boven de wc-pot, een drastische beslissing. Ik stop met alles. Alles. Dat besluit was pijnlijk, maar noodzakelijk. Ik sliep al langere tijd niet goed. Vaak lag ik lang wakker, te woelen in mijn bed, en van doorslapen was al maanden geen sprake van. Ik had voortdurend gedachten: ‘ik moet die vergadering nog plannen en dat verslag nog tikken en die nog even bellen en dat e-mailtje nog versturen en daar nog achter aan gaan en dat nog bestellen en die ruimte reserveren en die krant nog op de hoogte brengen en dat persbericht opstellen……’ Alles werd één grote belasting. Steeds zwaarder en zwaarder. Ik werd er geen leuker mens door (understatement), zeker niet voor mijn gezin, maar ook niet voor mezelf.

Na mijn besluit moest ik afkicken van de drukte. Ik had mezelf voorgenomen de eerste zes maanden niets meer te doen. Het duurde ongeveer een maand voordat ik zonder schuldgevoel weer lekker kon slapen, maar oh oh oh wat is het genieten als je gewoon de krant kan lezen zonder druk. Een boek kan pakken en daar uitgebreid voor kan gaan zitten, zonder dat er een waslijst van activiteiten in een hoek naar je staan te schreeuwen. Heerlijk, innerlijke rust.

Die zes maanden zijn bijna voorbij en ik heb het volgehouden. Ik schrijf, dat is een langgekoesterde en gekwelde wens, en verder doe ik heel weinig. Wat ik nu doe, doe ik bewust en dan merk ik opeens dat ik er stiekem toch nog wel wat naast doe, maar het voelt niet meer als een belasting. Ik ben bijvoorbeeld klasse-moeder, maar dat geeft voor mij een extra dimensie aan het moederen over een schoolgaand kind. Ik versterk nog een buurtgroep, omdat de gemeente megalomane absurde bouwplannen heeft. Dat is uiteraard ook in mijn belang. En, af en toe geef ik eens een juridisch adviesje, maar dat doe ik allemaal bewust. Het is niet zo dat ik gedwongen werd om mijn vorige activiteiten uit te voeren. Ik heb daar zelf voor gekozen, maar daarin ernstig onderschat wat het met me doet om alles tegelijkertijd te dragen.

Nu dient zich vandaag een mooi nieuw experiment aan. Het heeft met schrijven te maken. Ik geloof dat sommige zaken of mensen op je pad komen voor een reden. Ik heb nu de ruimte en rust om met dit experiment aan de slag te gaan. Het voelt goed. Het opent alle creatieve registers en dwingt me om buiten de kaders te gaan schrijven en denken. Spannend. Ik ben er klaar voor.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s