Weg

Het gebeurt heel regelmatig dat ik weg ben. Ik ben er dan wel, maar ook weer niet. De verbinding met mezelf is er dan niet. Dat kan overal plaatsvinden. Tijdens het autorijden bijvoorbeeld. Dan rijd ik, ik ben me daar van bewust, maar ook voel ik me wegvliegen en ben me van dat wegvliegen dan ook weer bewust. Hele vreemde gewaarwording en lastig uit te leggen.
Of ik zit aan tafel tijdens het eten en luister naar de kinderen en eet mijn eten, maar op hetzelfde moment voel ik me niet helemaal in mijn lichaam zitten. Alsof ik er iets boven zweef of zo en alles van een afstandje gade sla.

Het is anders dan afdwalen of dromen. Dat doe ik ook. Ik merk dat ik tijdens een gesprek opeens een stuk mis. Ik ben dan met mijn gedachten ergens anders. Of tijdens het rijden naar mijn werk -wat inhoudt elke dag dezelfde route heen en terug- en dan opeens constateren dat ik al bij de afslag ben. Dan word ik wakker geschud door een onzichtbare hand die me vertelt dat ik af moet slaan. Soms is die hand te laat en mis ik een afslag of neem ik de verkeerde rotonde.
Ook luister ik niet altijd en merk dan dat ik in mijn hoofd bezig ben met een andere klus of zo iets basaal als, wat zal ik vanavond eten? Ik ben dan gewoon niet verbonden met het moment en dan mis ik dus wel eens wat.

Toch is dat anders met het “weg” zijn. Daar ben ik me dus heel bewust van. Ik voel me wegglijden alsof ik verdoofd ben, maar niet onder narcose. Op zo een moment voel ik ook niets. Het is heel stil. De enige gedachte die opkomt is ‘daar ga ik weer’. Daarbij horen geen fysieke toestanden. Ik ga niet zweten of braken. Mijn hart gaat niet sneller kloppen. Het is ook niet naar, maar wel raar. Het is alsof de tijd even alles laat stilstaan. Alles stopt gewoon voor een moment. Die momenten duren soms heel kort, een paar seconden, en soms langer, maar nooit langer dan een kwartier. Het lijkt nog het meest op zweven, al weet ik niet echt hoe dat is omdat ik dat nog nooit heb ervaren. De verbinding met de dagelijkse praktijk wordt even losgelaten. Die dagelijkse praktijk vergt af en toe veel van me. Momenteel heb ik het heel druk op mijn werk. Zo druk dat ik voortdurend het overzicht kwijt raak en voor mijn gevoel telkens wakker schrik met de gedachte ‘oooohhhh, als ik maar niet vergeet dat of nog even navragen zus’. Thuis draait de boel ook door en de zorgen doen gewoon mee. Zorgen om de kinderen, om het nieuws dat ik van de week kreeg en waar nog geen uitsluitsel over is gekomen of het nu slecht of goed nieuws is, vriendinnen in verdrietige en nare situaties, manlief die ’s avonds moet werken terwijl ik met hem series op de bank wil kijken en zorgen over allerlei narigheden in de wereld. Conclusie: het koppie werkt momenteel overuren. Misschien is het dan wel niet zo gek om af en toe te vertrekken. Misschien is het een zelf ingebouwd mechanisme om me te beschermen tegen een overvloed aan prikkels. Misschien is het een ontsnapping zodat ik daarna alles weer aan kan. Ik weet het niet. Inmiddels ben ik er wel achter dat ik niet op elke vraag een antwoord hoef of krijg. Eén ding weet ik in ieder geval zeker, ik kom altijd terug.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s