Verhaal

Mijn vader hangt in onze gang. Niet letterlijk, want dat zou vreemd zijn. Zeker nu hij al 25 jaar dood is. Zijn afbeelding hangt netjes ingelijst in de hal. We wonen in een herenhuis van zo rond 1870 en we zijn gezegend met een ruime hal. Dat was in de tijd dat de kinderen nog vervoerd moesten worden ideaal, want de hal is zodanig groot dat er met gemak twee kinderwagens in passen.

Toen ik op een ochtend door de straat liep met de hond zag ik opeens een bord op dit huis hangen met de magische woorden “te koop”. Ik wist gelijk dat wij dit huis zouden gaan kopen. Ook al gaf de makelaar aan dat het huis al zo goed als verkocht was. Tijdens de eerste bezichtiging viel ik als een blok voor het huis. Dat kwam mede door de ruime hal. Mijn oom en mijn lief vergezelden me bij de bezichtiging. We hadden een tactiek afgesproken. We zouden te allen tijde cool blijven, emotieloos en vooral geen bod uitbrengen. Mijn oom drukte dat een paar maal op onze harten. Gewoon het huis een beetje afkraken en niet laten merken dat je liefde voelt. Dus een opmerkinkje over een scheurtje hier, een los zittend draadje daar en een gaatje zus en een oude cv-installatie zo. Ook over de tuin moesten we ons negatief uitlaten. Terwijl mijn oom en lief buiten stonden, liep ik naar binnen, sprak de makelaar aan en zei de historische woorden ‘ik wil graag een bod doen’.

Ik wist het gewoon. Dit huis was voor ons en alleen voor ons. Na veel heen en weer gebel en een moeizame onderhandeling zaten we een paar maanden later bij de notaris om het huis op onze naam te laten zetten.

De eerste keer dat de sleutel in het gat werd gestopt en de deur open ging vergeet ik nooit meer. De hal begroette ons. Wij waren welkom. De hal werd gewillig omgetoverd tot mini museum. Modigliani hangt aan de muur, net zoals Mona Lisa, het melkmeisje en een mooie collage van Gustav Klimt. Ook hangen er foto’s van de kinderen, van verre reizen die mijn lief en ik, nog kinderloos, hadden gemaakt. Een Picasso mag niet ontbreken en een speciaal schilderij voor Teun met daarin een afdruk van zijn voetjes. Ook is er ruimte voor oma Muk, mijn zus en mijn vader. Die foto van mijn vader hangt er al heel lang en vandaag zag Rika de foto pas echt en vroeg: wie is die meneer?

Het antwoord op die vraag zorgt ervoor dat bepaalde vast staande gegevens op los zand komen te staan voor mijn dochter. Het zorgt ervoor dat het verhaal over wie opa is toch anders is dan ze had gedacht. Het zorgt ervoor dat mijn kleine meisje weer een stukje groter wordt. Het zorgt ervoor dat het leven ingewikkelder blijkt te zijn dan het is. Ze is er aan toe om het te weten en ik ben er aan toe om het delen, maar wanneer dat precies gebeurt weet ik nog niet. Maar dat ik vandaag een willekeurig verhaal over Jip en Janneke heb voorgelezen waarin een vriendje voorkomt met de naam die Frans, geeft mij het gevoel dat ik zelf het moment niet hoef uit te kiezen. Dat gaat pappa Frans vast voor me regelen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s