Chihuahua

Ik stond vandaag op het schoolplein. Het was net droog, de zon kwam een beetje tevoorschijn en ik was in gesprek met een andere ouder. In mijn ooghoek zie ik een moeder aanlopen met iets in haar armen. Ik kon niet goed zien wat het was. Als wij thuis iets moeten duiden waarvan we de naam niet weten dan noemen we het vaak een “friemel ding” of een “fliedelfloempie”. Dit ding bewoog en toen ik goed keek zag ik dat het ogen had. Het leek een beetje op E.T. Het schattige buitenaardse wezentje dat iedereen een traan weet los te maken door met zijn vinger naar de lucht te wijzen en te zeggen ‘Phone home’. Ahhhh, zwijmel, zwijmel.

Dit mormeltje had ogen die bijna uit zijn hoofd leken te ploppen. Een beetje obstipatie vormt ene groot risico voor zo een beestje. Voor dat je het weet perst hij even te hard en floep daar gaat een oog. Na nog eens goed te kijken zag ik dat het een chihuahua was. Wikipedia vertelt me dat het één van de kleinste honden van de wereld zijn en dat het ras in 1850 in Mexico is ontdekt. Volgens de basisinformatie van Wikipedia is een andere naam voor dit ras Taco Bell Dog.

Nu krijg ik bij Taco Beel een ander beeld in mijn hoofd dan een chihuahua. Maar datzelfde geldt voor het woord hond. Bij een hond denk ik aan een dier dat in ieder geval groter is dan de gemiddelde rat of cavia met overgewicht. Het enige leuke dat ik heb kunnen ontdekken aan een chihuahua is de naam, en dan vooral de herhaling van de letters hua.

De moeder op het schoolplein hield het beest dicht tegen zich aan. Waarschijnlijk kan hij niet lopen. Niet omdat hij geen pootjes heeft, maar omdat hij zo stevig was aangekleed dat hij gewoonweg niet meer kon bewegen. Hij had een jas aan, capuchon op en een broekje was over zijn niet bestaande billetjes getrokken. Op het moment dat ik dat allemaal zag, gingen in mijn hoofd de registers open. Gedachten en grapjes stapelden zich op. Ik kan mensen die een chihuahua hebben en die vervolgens zo stevig aankleden niet serieus nemen. Nooit meer. In mijn ogen hebben deze mensen alle realiteitszin in het leven verloren. vanuit die kant verwacht ik dan ook geen antwoord op de toenemende vluchtelingenproblematiek, of een oplossing over het broeikas effect, laat staan dat er een aandeel wordt geleverd om de economische malaise te lijf te gaan, gierige bankiers die aangepakt moeten worden, dubieuze politici die aangesproken moeten worden of armoede dat bestreden moet worden. Misschien ben ik cynisch, misschien zie ik het verkeerd, misschien heb ik te veel vooroordelen, maar het beeld van dat hondje in dat jasje met zijn uitpuilende ogen vertellen mij genoeg. Vooral toen de moeder naar haar kind riep ‘schiet nou is effe keihard op want snoezie mot nog schijten en anders kakt tie straks weer in de auto. Dan ken jij die pleurus zooi lekker opruimen’.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s