Overpeinzing

Wat een bijzonder woord is dat toch “overpeinzing”. Vooral als je het opschrijft, maar daar gaat het nu niet om. Via mijn werk volg ik een training die gericht is op een andere manier leidinggeven. De training heet Congruentmanager 2.0. Elke maand nemen we (groep telt 5 mensen) een module door en bespreken met elkaar onze actieplannen. De kracht van de training zit hem in de vragen die de deelnemers elkaar stellen en de spiegels die we elkaar voorhouden. Tijdens de training wordt er geen blad voor de mond genomen en is iedereen compleet -voor zover ik weet- eerlijk.

Elke keer stort ik me volledig op de module en de uitvoering van mijn actieplan. Ik wil alles uit de training halen. Ik kom telkens tot inzichten en overpeinzingen. Vandaag sprak ik met een deelnemer over oordelen. Hoe snel en hoe makkelijk mensen elkaar beoordelen en vaak ook veroordelen. Ik voer met enige regelmaat sollicitatie gesprekken. Meestal binnen een paar seconden is duidelijk of ik met iemand zou willen samenwerken of niet. Dat gebeurt heel vaak instinctief. Dit mechanisme komt voort uit onze natuur. In een fractie van een seconde kunnen we aanvoelen of er gevaar is en of we moeten vluchten of vechten.

We zijn natuurlijk nu veel verder in onze evolutie, maar het instinctief reageren op anderen zit gebakken in ons systeem. Is dat erg? Het lijkt me iets dat onoverkomelijk is, maar waar je wel bewust van kan worden. Ik stel mezelf dan ook vaak de vraag, waarom voel ik weerstand bij deze kandidaat en wat zegt dat vervolgens over mezelf? Hierdoor plaats je mensen in een ander licht en kun je proberen het beeld te nuanceren. Toch ben ik van mening dat oordelen ook storend is en oneerlijk. Vanuit mijn eigen gedachten, patronen en overtuigingen bestempel ik iemand zonder dat diegene zich kan verweren. Ik zie iemand lopen en bam…stempel….sukkel, zal wel niet zo slim zijn, zielig geval, zal wel niet goed bij zijn hoofd zijn….en ga zo maar door. Ontzettend vervelend vind ik dat. Ik zou niet graag zo behandeld worden, maar natuurlijk gebeurt dat wel. Andere mensen beoordelen en veroordelen net zo hard. Zelf moet ik dan dat beeld corrigeren. Erg ingewikkeld vind ik dat.

Ik ben er niet over uit wat ik kan veranderen om het oordelen uit te bannen. Daar ga ik over nadenken. Ik wil graag in het leven staan met een open blik. Zoals ik bij strafrecht altijd heb geleerd: je bent onschuldig totdat het tegendeel is bewezen. Ik peins nog even verder.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s