Invloed

In mijn leven tot nu toe heb ik een aantal mensen om me heen gehad die me sterk hebben beïnvloed. Een lerares Nederlands zag dat er meer potentie in me zat dan er tijdens de lessen op de middelbare school uitkwam en zorgde ervoor dat ik examen kon doen. Daardoor ontsnapte ik uit een bepaald keurslijf dat me steeds strakker om het lijf ging zitten en voorkwam ze daarmee dat ik zou stikken.

Mijn tante Riek gaf me liefde op de momenten dat ik het nodig had. Ik was na de scheiding van mijn ouders een eenzaam kind. Die eenzaamheid werd verstrekt toen mijn moeder een nieuwe liefde in haar leven toeliet. Vanaf dat moment was voor mij duidelijk dat ik bij niemand op de eerste plaats kwam, behalve bij tante Riek. Zij gaf me aandacht, speelde eindeloos spelletjes met me en hield me dicht bij haar. Bij haar voelde ik me rustig en op mijn gemak. Ik voelde dat ik ertoe deed. Al was het maar voor een uurtje.

Mijn oma Muk was ook iemand die me heeft gered. Na de scheiding van mijn ouders kwam ik regelmatig bij haar. Zij haalde me op, aangezien mijn vader geen auto kon rijden, en bracht me vanuit Rotterdam weer naar huis. Vreselijke autoritten waren dat. De terugreis was altijd geladen met verdriet. Ik wilde bij mijn vader blijven. Daar kreeg ik alle aandacht. Nu kijk ik daar genuanceerder naar, maar als kind wilde ik bij hem wonen en heel dicht tegen hem aan staan of zitten. Voor altijd. Mijn vader overleed en de bezoekjes aan mijn oma werden minder. Op een bepaald moment zag ik haar niet meer en was het contact verbroken. Teleurgesteld en eenzaam bleef ik achter. Mijn emoties zette ik om in boosheid. Hoe kon ze mij, een kind nog, in de steek laten? Was ik dan niet belangrijk genoeg?

Na ruim 15 jaar stilte besloot ik haar op te zoeken. Op dat moment worstelde ik met de verwerking van de dood van mijn vader en was ik bezig met een zoektocht naar mezelf. Ik had alleen mijn moeder in de buurt om me aan te spiegelen, maar ontdekte dat ik constant met haar in conflict raakte omdat we zo verschilden van elkaar. Dat moest dus de kant van mijn vader zijn.

Ik was nerveus om haar te ontmoeten. Mijn zus ging mee. Zij had nog wel contact en heeft de afspraak geregeld. Het moment dat ik haar zag was heel bijzonder. Ze was nog precies zoals ik me haar herinnerde. We rookten samen een sigaret. De spanning vloeide weg uit de kamer, terwijl deze zich volzoog met rook. Ze stelde veel vragen over mijn leven en er ontstonden mooie gesprekken. Mijn oma kon heel mooi vertellen, soms wat langdradig, maar altijd boeiend.

In haar appartement hing een schilderij van pioenrozen. Mooie kleurencombinatie en heel gedetailleerd vastgelegd. Ik was gelijk onder de indruk. Ze vertelde me dat pioenrozen haar lievelingsbloemen waren en dat ze het schilderij zelf had gemaakt. Mijn mond viel open. Dit bezoek bracht me zo veel herkenning. De verhalen die ze vertelde zorgde dat ik steeds meer stukjes van mezelf vond en begreep. En nu vertelde ze me ook nog dat ze kon schilderen en heel creatief was. Zelf was ik ook bezig met sieraden maken, schilderen en gedichten schrijven. Terwijl mijn moeder ver weg blijft van alles wat enigszins met kunst te maken heeft en lezen van poëzie verafschuwd, vond ik hier iemand die me liet zien dat dit stuk van mezelf een oorsprong heeft in een dieper liggende dna-lijn.

Vanaf dat moment werd de band met mijn oma met de dag sterker. Ik herinnerde haar aan haar verloren zoon en zij herinnerde mij aan mezelf. Hierdoor heelde de pijn en mijn ziel.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Invloed”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s