Biancaschrijftblog

Waarom blijf je niet schat
nog even wat langer
onderuit gezakt in de bank

Waarom blijf je niet wat langer
schat, met een drankje in je hand
haren achterover gekamd

Net uit de douche gestapt
luchtjes springen rond
glippen in mijn neus

Blijf toch nog schat
laat je jas hangen over de stoel
broodjes vastgeplakt in plastic

Het is te koud om te gaan
warm mijn handen aan je lijf
tijd vergaat, tijd verstild

Je zegt dat je toch gaat
langer wachten gaat niet meer
schat, ik ga nu echt

Maar op het moment dat ik
het niet verwacht ben je er weer
en blijf je langer deze keer

Wees niet zo bang voor Kerst. Het zijn twee dagen,
dat is niet meer dan achtenveertig uur,
En uren, het ene vlug, het andere trager,
uren vervliegen op den duur.

Raak niet verloren in herinneringen,
wees toch een beetje wijzer deze keer.
Zing maar van “Stille Nacht” als je kunt zingen,
want stil zal het zijn, die nachten. Zeer.

Zing in jezelf: ‘De witte vlokken zweven’
terwijl de regen langs de pannen ruist.
Het kind is niet in Bethlehem gebleven:
het is naar Golgotha verhuisd.

Gedenk de dieren op de schalen en de borden,
die zitten meer dan jij in de puree.
Eten is beter dan gegeten worden,
ook in de glans van Lucas 2..

Zeg ‘nee’ als mensen je te eten vragen,
want in een anders gelukkige gezin
daar is de kerstoom enkel te verdragen
met een uitslaande brand erin.

Wees niet zo bang voor Kerst. Het zijn twee dagen.

Willem Wilmink

de man komt thuis
staart naar de mat
jas druipt nog na

een scheur in de vloer
zo eentje met ambitie

klein beginnen
groots eindigen

schoenen uit
een blik in de spiegel
verraad meer scheuren

van die soort
die ambities achter zich laten
op sokken verder

de koude vloer
gat in zijn sok

een teen breekt uit
past nog net over de scheur
verdwenen ambities

Ik heb al zo lang niet geschreven. Niet echt geschreven. Hoe komt dat? Ik kijk om me heen en kan van alles aanwijzen, maar het geeft niet. Het doet er ook niet toe. Het gaat zoals het gaat. Wat me opvalt is dat hoe meer tumult er om me heen is, hoe meer meningen via blogs of Facebook of Twitter of wat dan ook uitgebraakt worden, hoe meer ik aanschouw. Hoe drukker mijn leven is, hoe meer ik naar binnen keer. Hoe meer er in de wereld gebeurt, hoe stiller ik daarvan word.

Wat is dat toch met deze tijd dat je altijd maar een mening moet hebben en dat zo nodig moet delen met anderen? Ik vind het heerlijk om ook eens mijn mond te houden en te relativeren. Is het boeiend om alles met anderen te delen? Is deze blog boeiend? Vast niet, maar toch is schrijven heerlijk. Het ventileert de poriën zo fijn. Het maakt emoties vloeibaar zodat ze van mijn rug druipen, zo het afvoerputje in. Dus ik schrijf mijn blog alsof ik tegen mezelf spreek en laat gaan wat er uit moet. Uitzonderlijk vaag is dat en dat mag natuurlijk. Dichterlijke vrijheid noemen we dat.

Ik schrijf het liefst over ervaringen, ergernissen, wonderbaarlijkheden, verwonderingen en voor mij heeft het meerwaarde om dit dus vast te leggen. Niet omdat ik daarmee een ander wil vermoeien, want als er een lezer is die zich hier aan stoort dan adviseer ik om de laptop met een rotgang dicht te klappen en met een kop thee een goed boek te gaan lezen. Maar heel misschien is er daar buiten ook iemand die zich verwondert en heel misschien delen we dat dan samen. Ik geloof namelijk dat altijd meer  ons bindt dan verdeelt en ik houd van verbinden. Ik houd ervan om verbonden te zijn met een ander. Nu moet ik alleen nog leren diezelfde verbinding te voelen met mezelf. Dus vanaf vandaag deel ik misschien wel weer op regelmatige basis mijn lief en leed en misschien ook wel niet.

Bad

If you twist and turn away
If you tear yourself in two again
If I could, yes I would
If I could, I would
Let it go
Surrender
Dislocate

If I could throw this lifeless lifeline to the wind
Leave this heart of clay
See you walk, walk away
Into the night
And through the rain
Into the half-light
And through the flame

If I could through myself
Set your spirit free, I’d lead your heart away
See you break, break away
Into the light
And to the day

Ooh, ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh, ooh, ooh
To let it go
And so to fade away
To let it go
And so, fade away

Wide awake
I’m wide awake
Wide awake
I’m not sleeping
Oh, no, no, no

If you should ask then maybe they’d
Tell you what I would say
True colors fly in blue and black
Bruised silken sky and burning flag
Colors crash, collide in bloodshot eyes

Ooh, ooh, ooh, ooh, ooh, ooh
If I could, you know I would, if I could, I would
Let it go

This desperation
Dislocation
Separation, condemnation
Revelation in temptation
Isolation, desolation
Let it go

And so fade away
To let it go
And so fade away
To let it go
Oh now, and so to fade away

I’m wide awake
I’m wide awake
Wide awake
I’m not sleeping
Oh, no, no, no