Realisme

Zaterdag zag ik met twee vriendinnen de expositie van het hyperrealisme in de Kunsthal in Rotterdam. De Kunsthal vind ik een prettig museum, omdat het zo groot en open is. Het voelt daar licht en luchtig. De expositie was prachtig. En daar baal ik dus van. Niet van het prachtig zijn van die expositie, maar dat ik niet de finesse in woordgebruik in me heb om mijn echte gevoelens over de expositie te verwoorden.

De expositie heeft me geraakt en dat doet -in mijn beleving- goede kunst. Maar wat raakt me nu toch zo? En waarom kom ik niet verder dan de woorden “mooi, bijzonder, prachtig en goed”? Daarnaast vraag ik me ook af waarom ik nu (5 dagen na het bezoek) pas een blog over de expositie schrijf. Zijn je gevoelens/emoties niet echter als je er gelijk over schrijft? Soms word ik een beetje moe van mijn eigen hoofd. Toch zijn deze vragen belangrijk. Zoals kijken naar kunst een kunst is, zo is het onder woorden brengen van gedachten ook een kunst. Ik merk de laatste tijd dat ik steeds vaker zonder de juiste woorden zit. Er komen woorden uit mijn mond, lippen getuit, tong in de actieve stand, maar als ik ze dan met mijn hoofd registreer dan mis ik synchroniteit. De woorden passen niet bij wat ik bedoel of voel of wil zeggen.

Ik heb geleerd te kijken naar kunst. De tijd nemen voor een werk, er goed voor gaan staan, maar ook weer een beetje afstand nemen. Kijken naar de beweging in het werk, het gebruik van materialen, de dikte van de verf, de ondergrond, de lijst en dan alles laten inwerken om een gevoel erbij te krijgen. Soms roept iets vreugde op, verdriet, weerstand, opwinding of angst. Alle emoties zijn mogelijk. Kunst kijken doe je alleen. Kunst ervaar je ook alleen.

Wat ik zaterdag zag was anders dan al het werk wat ik ooit zag. Het hyperrealisme is dus schilderwerk dat “spot on” lijkt op een foto. Naast het enorme vakmanschap wat getoond werd, was ik ook gefascineerd door de onderwerpkeuze. Van blinkende motoren tot stillevens. En vooral die laatsten raakten me. Het stilleven met de hamburger. Ik doe een poging met woorden.

Tjalf Sparnaay schildert dit leven en ik voel medelijden. Ik voel weerstand tegen de overconsumptie, tegen het doorgefokte kapitalisme, tegen de voortdurende egocentrische individualistische staat van de mensheid, tegen overdaad, tegen de vergankelijkheid, de verzuurde vergeelde mayonaise en de uitgelabberde groente die van de hamburger afglijd, het einde tegemoet. Het doek fascineert, grijpt me bij de strot en is van een helderheid die je zelden hebt gezien bij een geschilderd doek. Ik weet niet meer wat je daar aan toe kunt voegen. Dit doek bevat het allemaal en met prachtig doe ik het enorm tekort. Laat ik dan hoogdravend afsluiten: dit doek is KUNST! Soms heb je ook gewoon niet meer woorden nodig.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

3 gedachten over “Realisme”

  1. Right here is the perfect webpage for everyone who really wants to find out about
    this topic. You know so much its almost tough to argue with you (not that I actually will need to…HaHa).

    You definitely put a fresh spin on a topic which has been written about
    for decades. Great stuff, just wonderful!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s