Pakjesmiddag

Zo puf puf, alle cadeautjes zijn ingepakt en veilig opgeborgen. Morgen houden we pakjesmiddag. Die kleine meiden van ons zijn al dagen zenuwachtig. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe ik me voelde toen ik die leeftijd had. De spanning in bed, hoor ik nou wat of niet? En, zou er wat in mijn schoen zitten? Had Sinterklaas nu wel mijn tekening en verlanglijstje ontvangen? Het maken van die lijstjes was altijd een heel precies werk. Ik ploos alle reclameboekjes uit en knipte mijn favoriete speelgoed uit en plakte ze op een velletje. Keurig naast elkaar met mijn naam erbij.

Ik weet nog goed dat ik een babypop kreeg. Ik moest gewoon huilen van geluk. Sinterklaas kwam bij ons thuis met één of soms twee pieten. We woonden in een piepklein huisje en de woonkamer kon eigenlijk al die mensen niet bergen. Dat had ik nooit door. Ik deed alles voor Sinterklaas. Mijn gym oefeningen, liedjes zingen een dansje doen. Helemaal in de ban van die man met die baard, die later oom Ben bleek te zijn. Als ik nu de foto’s terugkijk zie ik duidelijk dat het oom Ben is, maar toen was ik verblind.

Ook weet ik nog als de dag van gisteren dat mijn moeder me vertelde dat Sinterklaas niet bestond en dat zij altijd de cadeautjes kocht. Ik was zo boos. Ik kan het gevoel nu nog steeds terughalen. Op die leeftijd (ik weet niet meer precies hoe oud ik was, zeven of acht denk ik, maar het gevoel kan ik dus nog wel terughalen -gek eigenlijk) voelde ik me verraden. Echt verraden. Ik geloofde niets meer van mijn moeder en was er vanaf dat moment van overtuigd dat ik geadopteerd was, want als Sinterklaas niet echt was dan was zij vast ook niet mijn echte moeder.

Al met al heeft het hele gebeuren een behoorlijke impact op me gehad. Mijn tere ziel heeft op jonge leeftijd een deuk opgelopen. Later zouden er meer deuken en stompen volgen, maar dat wist ik toen nog niet.

Morgen is het dan zo ver. Dan gaan wij onze kinderen verrassen met cadeautjes. Ze zijn nog zo puur en ook helemaal in de ban van Sinterklaas. Ik ga ze later niet vertellen dat hij niet bestaat, want dat doet hij wel. Net zoals Mickey Mouse en Donald Duck en Tinkerbell en Plop en K3 en Ieniemienie. Het zijn levende figuren uit onze fantasie geboren die het leven mooi en verrassend maken. Dat klinkt toch veel beter. En dat dan die cadeautjes door ons zijn gekocht dat is gewoon een stukje behulpzaamheid, want die arme man kan toch op zijn leeftijd niet voor iedereen blijven shoppen.

 

Drs. P

Ja hoor het is zover

Ja hoor het is zover
Aanvang december al
Hij moet vertrekken
De goedheiligman

Wee het bestaan van een
Stoombootopvarende
Hij wordt er elk jaar
Weer misselijk van

Wat is een nachtmerrie?
Vrouwelijk paard, allicht
Dat – de naam zegt het al –
’s Nachts circuleert

En onderweg heel wat
Onevenwichtige
Lieden in bedsteden
Terroriseert

Drs. P

Markiezenhof

Vandaag heb ik twee workshops gegeven op een unieke locatie. Kennis delen en daarover discussiëren vind ik een van de leukste onderdelen van mijn werk. En als ik dat dan ook nog in een prachtgebouw mag doen dan stijgt mijn geluksgrens met sprongen. Eigenlijk is er geen grens aan geluk. Ik wil maar aangeven dat ik in mijn nopjes was.

Ik kreeg een mooie zaal binnen in het Markiezen hof in Bergen op Zoom toegewezen. Het hele museum was beschikbaar voor het jeugdsymposium. In de Hofzaal werd er geborreld en gegeten en boven in een soort torenkamertje mocht ik spreken.

Het gebouw ademt historie. Door de grote groep mensen bijeen te brengen in zo een gebouw ontstond er door het ontzag te aanzien van de schoonheid gelijk een vorm van verbinding. Het leek alsof ik daardoor vleugels kreeg. Met een glimlach op mijn gezicht liep ik door de ruimte. De paar zenuwen die een poging deden in mijn lichaam een plekje te vinden, werden al snel de deur gewezen. De magie van het gebouw nam het symposium over. Ik kijk terug op een unieke en waardevolle magische ervaring.