Kleur

stappen worden gezet
voeten weten het ook niet
kijk omhoog
gebouwen sluiten me in
het voelt niet als
een deken
meer als koud beton
stalen vingers grijpen
me bij mijn keel
voor me uit zie ik grijs
boven me
achter me
ingehaald door de
geschiedenis
gegrepen door pilaren
muren, stenen
de angst is voelbaar
de hoop vervlogen
de les vervaagd

ik zoek naar kleur
een bloem
een kind
een jas
een teken
opeens zie ik het
daar aan de overkant
een gezicht
wollen muts
bolletje hupt vrolijk
een lach breekt
een reflectie
gelukkig
daar ben jij
mijn kleur