Emma

Ik ken iemand die een dochter heeft van 18 jaar en die een eetstoornis heeft. Dat heeft een enorme impact op het hele gezin. Eten is een beladen onderwerp en bewegen ook. Het meisje in kwestie telt calorieën, is een meester in rekenen geworden en weet alles over het menselijk lichaam zodat ze precies weet hoeveel calorieën ze inneemt en hoeveel ze in korte tijd weer uit haar lichaam kan werken.

Voor velen is eten een sociaal gebeuren. Je neemt aan tafel met elkaar de dag door. Ondertussen verbindt dat eten de gezinsleden aan elkaar. Er is een moment van rust en samenzijn. Misschien een ietwat romantisch beeld, maar wat ik zeker weet is dat eten verbroedert. Gezellig met vrienden naar een restaurant of uitgebreid koken, eten met de hele familie tijdens de Kerstdagen en als je jarig bent wordt er taart gehaald en chips en toastjes. Er is niet voor niets een televisieprogramma dat “Het diner” heet.

Als eten je vijand is dan vallen ook de sociale verbindingen weg. Erg ingewikkeld is dat. De moeder in kwestie heeft het er zichtbaar moeilijk mee. We praten af en toe over de situatie en ik krijg dan een flard mee van wat ze meemaakt: gesprekken met therapeuten, opname in een kliniek, therapieën, streefgewicht versus gezond gewicht etc.

Om meer beeld bij de problematiek te krijgen besloot ik gisteren naar de documentaire “Emma wil leven” te kijken. Van te voren had ik al een kort fragment gezien en was min of meer voorbereid op wat er zou worden vertoond. Emma, een knappe jonge meid van 18 jaar, voert een strijd op leven en dood. Het begint als ze 12 jaar is en een koekje bij de thee laat liggen. Later blijkt dat ze haar brood op school weggeeft en valt ze steeds meer af. De diagnose anorexia wordt snel gegeven en behandelingen volgen. Niets werkt permanent. Ze knapt soms een tijdje op en dan sleurt het monster van de ziekte haar weer verder mee de schaduw in. Ze wordt opgenomen en krijgt op een gegeven moment zelfs gedwongen voeding toegediend. Vastgenageld aan het bed zodat ze niet heen en weer gaat lopen om de ingebrachte calorieën weer te verbranden.

De documentaire laat Emma zien, haar ouders en vriendinnen, artsen en behandelaars komen aan het woord. Je ziet Emma afglijden en uiteindelijk de strijd verliezen. De hele tijd zit ik te huilen. Wat me het meeste raakt is dat ze op een bepaald moment, als ze echt ver is afgegleden en de dood aan haar trekt, besluit om het gevecht nog een keer aan te gaan. Een week later overlijdt ze, totaal uitgemergeld en uitgeput. Haar lichaam is op.

Emma wil een inspiratie zijn voor anderen en met haar beelden discussie opstarten. Wat mij betreft is ze geslaagd in haar missie. Ik heb diep respect voor deze jonge dame. Ze hield haar hoofd recht, bracht de nodige humor in haar leven en was ontzettend intelligent. Het beeld dat ik had over meiden met anorexia is veranderd. Dit is geen ziekte. Dit is een monster en wat hij wil is vernietigen. Bij Emma is dat gelukt. Nu hoop ik dat al die jongens en meiden die dit monster in zich hebben, het in de bek kunnen kijken en op tijd beslissen de strijd aan te gaan.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s