Stil

img-20160926-wa0000

Foto: Maaike Dekkers

Neergedaald als een engel
zit ik hier in het groene gras
bloemen versieren mijn
melkwitte gelaat

stil

onrustig van het licht
dat me tijdelijk verblind
daarna weer laat zien
wat de werkelijkheid is

of is het maar schijn
wat de wereld te zien krijgt
alles in perspectief
en ik zit als een engel

stil

de klimop probeert me te vangen
maar ik bied weerstand
door te zitten als een engel
in vermomming

stil.

Energie

Vandaag was ik weer aan het werk gegaan. Na een week thuis zitten met veel tranen vond ik het weer tijd voor een andere omgeving. Het fijne van je zelf even helemaal afsluiten is dat je weer met je beide benen op de grond staat. Dus toen ik vanochtend de eerste werkperikelen voorbij zag komen was mijn eerste gedachte: “Ach, waar maken we ons toch zo druk om.” Dat geeft ruimte en lucht. Ik merk dat een verlies van een dierbare alle energie in je lijf opslurpt en dat voor de categorie onzinnige zaken mijn energieloket tijdelijk gesloten is. Dat is wel eens fijn.

Na verloop van tijd verlies ik me vast wel weer in allerlei onbenulligheden waar ik me dan weer enorm over ga opwinden, maar voor nu heb ik daar dus geen ruimte voor. De vraag komt dan wel op: waarom zou je op het moment dat je energievoorraad goed gevuld is en je verder geen noemenswaardige ingrijpende zaken in je leven hebt, je zo druk maken om die collega die niet meewerkt, of die baas die nooit vraagt hoe het met je gaat of dat glas dat omvalt of die poes die in je benen hangt omdat hij een leuk wiebelig touwtje aan je broek ziet of die man die zijn sokken niet opruimt of die buurvrouw die altijd te laat op een afspraak komt of de kapper die alleen maar roddelt over anderen waardoor jij weet dat als je je kont hebt gelicht zij ook over jou gaat kwaadspreken of dat gezeur op tv over het weer? Waarom doen we dat? Waarom steken we energie in dingen of mensen die alleen maar bezig zijn die energie op te slurpen?

Ik doe het vanuit plichtsbesef, vanuit mijn opvoeding “zo hoort het” of om “de lieve vrede te bewaren” of vanuit sociaal gewenst gedrag. Ik ben geen socioloog, maar ik denk dat we ons druk maken om niets om op een bepaalde manier grip op de wereld te houden en verbinding met anderen te zoeken die zich herkennen in jouw drukdoenerij.

Wat ik heb geleerd uit de strijd die Marlies heeft gevoerd is dat er slechts een aantal mensen zijn die jouw liefde en volledige energie waard zijn. Velen zijn passanten. Daar is niets mis mee, maar dan moet je wel accepteren dat het passanten zijn en niet vasthouden aan iets wat er niet is. Sommige zaken kun je zelf veranderen door er anders naar te kijken. Alles wat je aandacht geeft, groeit zegt Boeddha. Sta je positief in het leven dan zal de aandacht die je geeft aan positieve zaken ervoor zorgen dat je meer positieve zaken aantrekt. Voor een groot deel is dat een keuze. Hoe ik naar die collega of baas kijk, kan ik veranderen. Daar heb ik invloed op. Het blijft een momentopname en niet altijd even makkelijk. Waar het volgens mij omgaat is dat je vooral jezelf niet verliest door teleurgesteld te raken door het gedrag van anderen en dat je op de juiste wijze voldoende energie overhoudt om de wereld aan te kunnen met alles wat daarbij hoort, zinnig of onzinnig.

Fantasie

Vriend C heeft twee loodsen gevuld met pure schoonheid. Allemaal bijzondere voorwerpen met een verhaal. Als ik ronddwaal in zijn loods verlies ik mezelf altijd in een foto of een beeldje of een vaas of een schilderij of een lamp of een bordje of een steen of een sieraad…nou ja, te veel om op te noemen.

Vorige week vond ik twee zwart-wit foto’s bij hem. Ze zaten in een klein doosje. Beide foto’s dateren uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Zo langzamerhand al bijna 90 jaar oud. De eerste foto laat drie mensen zien die, volgens het achterschrift, een uitstapje maken. De andere foto laat een dame zien die poseert voor de camera. de foto is gemaakt in een echte studio. Ik ga hier nog niet verklappen wat er nog meer op die foto’s staan, maar ze intrigeren me mateloos. Wie zijn deze mensen, waar komen ze vandaan, hoe stonden ze in het leven, wat dachten ze? Ga zo maar door. Mijn fantasie slaat op hol en dat is goed, want na een ingrijpend verlies is het goed om te ervaren dat fantasie ervoor kan zorgen dat je lichaam weer energie krijgt. Het is fijn om te voelen dat schoonheid me nog raakt. Dat ik dus niet ben afgestompt door het verdriet. En hoe fijn is het dan dat je gewoon een persoonlijke leverancier hebt van die schoonheid.

Dus C, mocht je dit lezen, je bent van onschatbare waarde voor mij en velen die zich graag omringen in de schoonheid die jij levert. Bedankt daarvoor.

Kleurengedicht

Afbeeldingsresultaten voor picasso enfant jouant avec un camion

Picasso: Enfant jouant avec un camion (1953)

Het verweesde groen
zoals de antraciet gekleurde tegels
na de winter verkleurd zijn en snakken
naar een stevige schrobbeurt met
groene zeep

doet me denken aan de kleur
die jij de achtergrond geeft waarin
de vrouw gebukt in haar babyblauw
gestreepte kimono de strijd
voert tegen de ruimte

want die boot zo zwart
als de nacht, hoort niet thuis
op de meekraprode vloer.