Machinegeweren

Ik ben niet zo een meisje meisje. Nooit geweest. Dat blijkt vooral uit mijn directheid, harde humor en loop. Ook al draag ik graag een jurk of een rok, echt super vrouwelijk zal ik nooit worden. In mij schuilt een hele grote stoere vent. Zo eentje die altijd in een versleten spijkerbroek loopt met een simpel T-shirt er boven op, een baardje van drie dagen siert mijn kin en tijdens het eten laat ik keiharde boeren. Ook praat ik hard en zing ik foute liedjes en kijk ik naar RTL7 “Meer voor Mannen.” Echte mannen.

Dus bij deze ga ik iets opbiechten, mijn guilty pleasure. Daar komt het. Ik houd van films waarin bruut zinloos geweld een hoofdrol speelt. Teksten zoals “track them, find them and kill them” doen mijn nekharen omhoog staan, kippenvel over mijn lijf. Foute dialogen of zinloze monologen waarin woorden als payback-time and you can sleep when you are death of we beate the truth out of them, met een stoere blik worden uitgesproken. Ik houd er van.

Nu, tijdens het schrijven van deze blog- want deze films hebben zo weinig inhoud dat ik in de tussentijd gewoon een boek lees of een blog schrijf- kijk ik naar The Expendables 2 en daarin spelen alle krachtpatsers van Hollywood. Een enorme testosteron bom. Ik noem even wat namen: Bruce Willis, Sylvester Stallone (mijn ultieme favoriet: ik heb alle Rocky’s gezien en natuurlijk de ultime vechtklassieker Rambo 1, 2, 3 en weet ik veel hoeveel), Jean-Claude van Damme, Jason Statham, Dolph Lundgren en Arnold Schwarzenegger. Wat ik naast het vechten en de actie zo leuk vind is de zelfspot waar de mannen niet vies van zijn. Ze weten heel goed dat ze in een matige film spelen en een beetje uitgerangeerd zijn, maar omdat ze zulke grote namen zijn mag dat allemaal. De man in mij krijgt heel veel energie van dit soort films. Ik wil ook zo vechten en ook zulke stoere taal uitslaan en ook van die enorme spierballen en ook van die gescheurde spijkerbroeken en ook van die enorme automatische nep machinegeweren en ook rijden in tankwagens of in Austin Martins (want James Bond zou ik ook wel een dagje willen zijn). Helemaal top.

Mannen komen er altijd mee weg. Mannen mogen stoer zijn, mogen vechten, rijden op motoren, scheuren langs kliffen, slaan elkaar helemaal verrot en mogen bij tijd en wijle gewoonweg seksistisch zijn. Terwijl wij vrouwen vaak als een tutje of juist als een sekssymbool dat niets weet worden geportretteerd. Maar wij zijn meer dan dat. Wij zijn meer dan een hoer of een huisvrouw of een kok of een kantoormiep. Ook wij hebben kracht en ook wij kunnen scherp uit de hoek komen of een superheld zijn.

In de film die ik nu kijk speelt een Aziatische vrouw een geniaal sadistisch type. Dat begint er op te lijken, maar dan uiteindelijk blijkt ze toch weer een zachte plek te hebben. Baal ik daar nu echt van? Of is het niet gewoon zo dat vrouwen veel complexer in elkaar zitten en dat dit gewoonweg te ingewikkeld is voor Hollywood om op het witte doek te projecteren? Nu ik er zo naar kijk ben ik toch blij met mijn vrouw-zijn. Het vrouw-zijn met een testosteron randje er om heen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s