Water

Vandaag besefte ik weer hoe rijk we in Nederland zijn. Na een ochtend extra werken, kwam ik nietsvermoedend thuis. Voordat ik de kinderen van school zou gaan halen, had ik zin in een kop thee. Ik heb altijd zin in thee, net zoals in chocolade. Ik draaide de kraan open en het leek wel of er een donderwolkje verstopt zat in de kraan die overuren maakte. Een hoop gestommel en gepruttel kwam er uit, maar geen water.

Manlief kwam thuis met een dozijn halve liter flesjes water alsof we dagen afgesloten zouden zijn. De rekening was betaald, maar “vanwege noodzakelijke werkzaamheden aan het drinkwaterleidingnet”, werd tijdelijk (een hele dag) de waterlevering naar onze woning onderbroken. We hadden een briefje van het waterbedrijf gekregen, maar wat er nu allemaal zo noodzakelijk was, is me volkomen onduidelijk gebleven.

Dit was allemaal uiteraard geen ramp, maar wel echt onhandig. Vooral onhandig nu we net hadden afgesproken dat een peuter een middag zou komen spelen. Natuurlijk moesten alle drie de kleintjes na de lunch achter elkaar poepen. Ik verdenk ze er nu nog steeds van dat ze dit samen hebben afgesproken. Hoe gaan we het mamma zo lastig mogelijk maken nu we geen water hebben. Heerlijke vieze vingertjes zaten vast aan die kleine friemel handjes, want de kleintjes hadden een uitstapje met school gemaakt. Het uitstapje stond in teken van de natuur en kleine diertjes. Dus flink vroeten in de aarde. Mooi en leerzaam en zeer belangrijk en lekker smerig. Daar heb ik geen probleem mee, maar als die eigenaren van die vingertjes brood willen eten vind ik het toch fijner als die vingertjes even gewassen zijn. Dus een middag improvisatie.

Later dan gepland deed het water het dan weer eindelijk. Hoera. Open ik de brievenbus, ligt daar een kaart van het waterbedrijf. Misschien een excuus brief, denk ik nog. Maar nee, volgende week zijn er weer noodzakelijke werkzaamheden gepland en worden we weer een hele dag afgesloten. Jippie.

Wat ben ik toch ontzettend rijk, dat ik over een tijdelijke onderbreking van vers en schoon water een hele blog kan schrijven. Uiteraard schaam ik me diep, want ik heb zelf ervaren hoe het is als je afhankelijk bent van 1 waterput in een dorp. Ik heb met eigen ogen gezien dat kinderen met jerrycans op hun hoofd kilometers moeten lopen voor water. Water, levensbehoefte nummer 1, waar wij voor een groot deel uit bestaan en dat we in Nederland zo door de wc spoelen. Dat water zou toch gewoon voor iedereen beschikbaar moeten zijn. Schoon water kan levens redden. Om mijn schaamte te verdoezelen heb ik naast het schrijven van deze blog ook maar gelijk wat geld gedoneerd aan de slachtoffers van de orkaan Matthew, want tjongejonge wat zijn wij ontzettend rijk.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s