Komrij

Woordenschat

’t Is wonderlijk om als een omnivoor
De woorden op te kunnen vissen uit
Een zelden aangesproken reservoir
van taal, een zwarte bron die zich ontsluit

Zodra je in haar mijnengang afdaalt.
Daar sluimert alles wat je moeder zei,
Daar zijn de woorden uit je jeugd verdwaald,
Daar is de taal nog nieuw en vogelvrij.

Wat wordt omhooggehaald gaat zich verbinden
Tot zinnen die zo helder zijn als glas.
Ik zou er van geluk om moeten wenen –

Dat ik iets in mijn eigen hoofd kan vinden
Wat ik niet wist dat daar te vinden was –
Fluor en mica in de dode stenen.

Met dank aan Gerrit Komrij die ervoor zorgt dat zijn woorden een tsunami van inspiratie op gang brengt. Dat een mens zo veel moois kan voortbrengen en de gedachten van een ander die hij nog nooit ontmoet heeft zo treffend kan vatten. Een diepe buiging, het afnemen van de hoed en alle andere clichés die mij nu te binnen schieten zijn op zijn plaats. Of juist niet, daarmee wordt de dichter schromelijk te kort gedaan. Maar ja, die woordenstroom van hem is dan ook ongeëvenaard.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s