Sigaret

Mijn oma overleed in 2010 op 86-jarige leeftijd terwijl ik zwanger was van onze oudste dochter. Ik zat aan haar bed en hield haar hand vast. Haar ogen grepen mijn blik en ze keek me indringend aan. Na een kneepje in haar hand en wat woorden die ik in haar oor fluisterde, zag ik haar ziel vertrekken. Ik zag letterlijk dat ze haar laatste adem uitblies en voor een moment was het zo stil. Zo stil had ik het nog nooit meegemaakt.

Ik denk bijna elke dag aan oma. Vooral haar levenslust en humor zorgen ervoor dat dagelijks een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Oma was een verstokte roker, maar wel eentje die van elke sigaret genoot. Ze rookte bij voorkeur menthol sigaretten en stopte als extra boost een mentholsnoepje in haar mond als ze nonchalant, maar toch charmant haar sigaret opstak. Bij voorkeur vroeg ze een vuurtje, want dan maakte je gelijk contact. Ik vond dat roken van oma fascinerend. Ze blies de rook niet alleen door haar mond uit, maar ook door haar neus. Als kind vond ik dat fantastisch. Oma was eigenlijk een soort draak. De as tikte ze altijd net op tijd af. Een lange pegel bungelde en elke keer kwam het moment: zou hij vallen of niet. Maar oma had controle, wist wat ze deed en was ervaren. Zij zorgde ervoor dat de pegel viel wanneer hij moest vallen. Niet eerder en zeker niet later.

Later heb ik menig sigaret met haar opgestoken. Toen ze overleed en ik een kind kreeg was de aantrekkingskracht van een sigaret totaal verdwenen. Voor mij hoefde het niet meer. De schoonheid was er van af. Ik vond vandaag een aanzet voor een gedicht dat ik na haar dood had gemaakt. Ik las het en herinnerde me gelijk het moment weer:
Oma verloor veel bloed en haar lichaam kreeg het niet meer voor elkaar reserves op te bouwen. Dat betekende dat ze regelmatig een bloed transfusie nodig had. Ze begon af te taken, werd warrig, at niet meer veel en de levenslust begon te verdampen. Ik zou haar naar de Eerste Hulp brengen. Maar voordat we gingen zei ze: ‘Lief kind, laten we eerst even een sigaretje roken voordat we gaan, dan hebben we dat toch maar weer lekker binnen.’

Sigaret
Vandaag begin ik met het einde,
moe gestreden en eenzaam
met opgeheven hoofd trek ik
mijn schoenen aan en pak mijn
tas, voor de laatste keer
zakdoek mee, ondergoed, pon,
badjas en jou in gedachten
voordat we gaan nog even
nog even zitten, naast elkaar
op dat kleine rode bankje
dat nooit lekker heeft gezeten
maar nu geniet ik nog meer
met jou en mijn laatste
allerlaatste peukie.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Sigaret”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s