Worteltjestaart

Vandaag wil ik graag mijn dank en bewondering uitspreken aan degene die ooit worteltjestaart heeft uitgevonden. Ik heb geprobeerd de rechtmatige eigenaar van mijn admiratie op te sporen zodat ik in persoon alle lof over deze held kon uitstorten, maar helaas zowel Google, Bing als Wikipedia lieten mij in de steek. Misschien is het maar beter zo. Misschien moeten we onze helden op gepaste afstand bewaren zodat ze hoog en droog op hun voetstuk blijven staan en er vooral niet afstorten vanwege menselijke trekjes.

Vandaag was een collega jarig en zij trakteerde op een Haagse lekkernij, maar ook op worteltjestaart. Eén aanblik op de doos met de op cup cake formaat gemaakte worteltjestaartjes en mijn gedachten waren vertrokken. In ieder geval kon ik aan niets anders meer denken dan aan die taartjes en dat is toch lastig als je aan het werk bent. Gelukkig hoefde ik niet te lang te wachten want rond tien uur begon “het traktatie-overleg”. Dat is een ingepland overleg waar het allemaal om de jarige draait en vooral om zijn of haar traktatie. Collega’s van de afdeling kwamen met een bak koffie in de hand smullen. Die collega die jarig was zat tegenover mij en de doos met worteltjestaartjes bevond zich naast haar. Toch koos ik voor de Haagse specialiteit omdat ik altijd graag iets nieuws wil proberen. Het was lekker, maar uiteraard kon het niet tippen aan de worteltjestaart. Nu bestaat er veel verschil in worteltjestaart. Mijn zus en ik delen dezelfde passie, anderen zien het als obsessie (ach ja), en wij zijn overtuigd dat de lekkerste worteltjestaarten in Engeland worden gemaakt. De leukste locatie om die taart dan te eten is bij Waterstones, een te gekke boekenwinkel met een super toffe thee annex taarten hoek.

En nu komt het bewijs dat toeval niet bestaat. Laat die collega nu die worteltjestaartjes gekocht hebben bij M&S. En laat M&S nu staan voor Marcs and Spencer. En laat Marcs and Spencer nu uit onze voormalige EU vriend komen, the United Kingdom. En laat mij nu helemaal uit elkaar knallen van geluk. Dus na het Haagse hapje kreeg ik van mijn collega ook nog een worteltjestaartje, want zij weet hoe gek ik daar op ben. Ik bekeek het taartje nauwkeurig: mooi rond, in een gekarteld papiertje, cake mooi bruin met oranje stipjes, topping créme-geel met stukjes walnoot. Ik rook er aan en keerde terug naar Engeland, naar Bath, naar die fijne hoek bij Waterstones met mijn zussie en een grote mok groene thee. Ik nam een hap en het glazuur sprong uit mijn vullingen. De cake was zacht en een beetje sponzig, maar niet te nat en soppig. De topping was mierzoet. De combinatie was perfect. De dag kon niet meer stuk. Ik kreunde van genot en moest me een beetje inhouden voor mijn mannelijke collega wiens rug verstrakte naar mijn uiting van dit pure genot. De wereld vervaagde voor een moment, alle werkstress verdween, alle problemen losten op, alleen de worteltjestaart en ik waren van belang. Na een seconde of dertig was het moment weer over, maar oh oh wat was het heerlijk.

Het zou uiteraard onmogelijk worden voor de dag om dit hoogtepunt te overtreffen, ware het niet dat er zeven kleine taartjes over bleven en dat mijn lieve collega die mij schonk. Na deze blog sluit ik me dan ook compleet af van de wereld. Ik zet een pot thee, pak een goed boek en ga elk taartje bekijken, besnuffelen en begeren. Vanavond staan de drie “B”-s centraal en daar hoort Brexit niet bij.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s