Theater

Vanavond ga ik met een vriendin naar het theater. We gaan een voorstelling zien en vooral beluisteren van the African mama’s. Dat zijn mooie donkere vrouwen met stemmen die rechtstreeks mijn ziel inschieten. Ik heb ze een keer eerder gezien, met diezelfde vriendin trouwens. Nu gaan we ter ere van mijn verjaardag, maar ik ga liever ter ere van onze vriendschap.

Een vriendschap met een vrouw heb ik altijd lastig gevonden. Ik begrijp vrouwen gewoon niet zo goed. Dat ik er zelf een ben doet daar niets aan af. Ik begrijp mezelf ook heel vaak niet.

Nu gaan we dus naar een voorstelling met alleen maar vrouwen in de hoofdrol. Mooie en krachtige vrouwen. Deze dames komen uit andere werelden. Toch voel ik een diepe connectie. Hun luide stem, hun ritme, al dat gevoel, dat raakt me en ik voel me ermee verbonden. Ooit was ik in Gambia op een feest en danste met de broer van een vriend van me. Een echte Gambiaanse man met heel veel gevoel voor muziek en ritme, levensritme. Wij dansten de hele avond. Dansen was voor hem een levensbehoefte, net zoals eten en schoon water. Hij had niet veel en in de muziek had hij alles. Zo mooi. We raakten in vervoering, alleen wij bestonden op dat moment en de muziek. Het ritme van de nacht. Toen de muziek even stopte keek hij me aan met zijn zwarte ogen, pakte mijn arm vast en zei: ‘Oh Bianca, you dance like a black woman.’ Een mooier compliment heb ik nooit meer gekregen. Kijken of ik er vanavond wat moves uit kan gooien.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s