Roos (10)

Precies 37 minuten duurde de monoloog van moeder. Die 37 minuten waren om gevlogen. Ik had met aandacht geluisterd. Mijn tranen liepen over mijn wangen, maar moeder bleef onbewogen zitten in haar fauteuil. Ze wilde onder geen beding onderbroken worden. Vragen stellen moest ik uit mijn hoofd laten.

Ze had verteld over pa. Hoe zij door beider families aan elkaar gekoppeld waren. Moeder was opgegroeid in een vooraanstaand, welvarend en traditioneel gezin. Haar vader eiste dat zij ging trouwen met een man uit een goede familie en die huwelijkskandidaat zou verantwoordelijk worden voor het voortzetten van de goede naam en vermogen van de familie. Pa kwam uit een familie met ondernemers die hun fortuin in de levensmiddelen sector hadden vergaard. In het begin van het huwelijk leek het stel goed bij elkaar te passen. Pa verheerlijkte de grond waar moeder op liep en behandelde haar met respect en toonde haar zijn genegenheid. Van moeder werd verwacht dat zij snel een kind zou baren. Nu bleek dat zij in hun vijfde huwelijksjaar hem nog geen kind had geschonken, begon hij moeder steeds meer te negeren. Hij kwam soms dagen niet thuis en vertelde haar niet waar hij was geweest. Ze deelden alleen nog het bed op momenten dat werd ingeschat dat moeder ovuleerde. Dat kind moest er komen. Moeder ontdekte het van de minnaressen, maar zei daar niets over. Ze mocht de goede naam van de familie niet onteren. Ze werd depressief en probeerde met pillen en alcohol door de dag te komen. Alleen Gerard was een steun. Bij haar man kon ze niet terecht. Haar vader wilde niets weten van problemen en vriendinnen kwamen al lang niet meer over de vloer. Gerard luisterde, troostte en aanbad haar. Op een dag ontdekte moeder dat de vrouwen die pa lief had steeds jonger werden. Er kwamen zelfs meisjes van 16 jaar over de vloer, die hij meenam naar zijn kamer. Hij liep er niet voor weg en confronteerde moeder met zijn bedrog wetende dat ze hem nooit zou verlaten. Die pijn werd steeds erger en ze sloot zich steeds meer af van haar gevoel. Dagenlang lag ze op bed. Niets raakte haar meer. Gerard zag dat moeder er aan kapot ging, dat ze zichzelf verloor. Ze verloor haar glans. Aan de buitenkant zag ze er nog steeds mooi uit, maar dat was allemaal gefabriceerd. De binnenkant leed voortdurend en Gerard kon dat niet langer aanzien. Hij klopte op haar deur. Vaak deed ze de deur niet open of kwam er geen reactie. Hij zette dan haar lunch voor de deur die hij onaangeroerd twee uur later weer meenam. Maar na een aantal weken van eenzame opsluiting, liet ze hem binnen. Hij kuste haar direct. Het was een kus zoals ze al in geen jaar had gehad. Hij vertelde haar hoe mooi ze was en dat ze alles voor hem betekende. Hij wilde haar niet verliezen. Ze belandden in haar bed en bedreven de hele nacht de liefde. Het gebeurde één keer. Negen maanden kwam ik krijsend ter wereld.

Het geheim werd begraven. De baby zorgde voor een tijdelijke nabijheid tussen de partners. Na verloop van tijd verloor pa zichzelf weer in romances. Nu buiten de deur. Dat was een gunst die hij moeder verleende. Ik groeide op en bloeide uit tot een aantrekkelijke tiener. Een bos volle bruine krullen stonden uitdagend op mijn hoofd en mijn blik verraadde dat ik nergens angst voor had. Die onbezorgdheid en puberale stoerheid werd in de kiem gesmoord nadat pa de dag na mijn veertiende verjaardag mijn kamer binnen kwam toen ik lag te slapen. Hij kwam naast me liggen en legde zijn hand op mijn prille nog onaangetast borsten. Vele nachten bezocht hij mijn kamer en de aanrakingen werden steeds intiemer tot hij zelfs mijn maagdelijkheid van me afnam.

Moeder wist het en deed niets. Ze koos ervoor niets te doen. Ze verafschuwde wat er gebeurde, maar draaide haar rug naar me toe. Het was ieder voor zich en ik moest mijzelf zien te redden. Het was haar niet gelukt zichzelf te redden, laat staan dat ze mij kon behoeden voor het kwaad en ongeluk.

‘Je wilde de waarheid. Nu heb je de waarheid,’ zei ze en ze keek me met haar koele ogen aan. Seconden lang staarden we naar elkaar. ‘Het verhaal over Anna is waar, maar dat jullie zussen zijn is dus niet waar. Vertrek nu en laat me met rust.’

Ik vertrok en besloot nooit meer een voet binnen dit huis te zetten. Bij de deur zag ik Gerard de keuken in lopen. Hij had al die tijd in een hoek in de kamer gestaan. Ik had hem zien staan, maar nu liep hij weg. Iedereen vertrok op zijn eigen manier het einde tegemoet.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s