Kurt

In mijn pubertijd leed ik. Jaren lang. Ik had angsten en pijn. Pijn omdat mijn vader dood was neergevallen op de keukenvloer. Pijn omdat het jaar daarvoor mijn lievelingstante dood in haar bed was gevonden. Pijn omdat mijn oma het jaar daarna ook werd opgehaald door de dood. Pijn omdat niemand me begreep, omdat de dood geen plaats kreeg en omdat het allesomvattende en voortdurende tergende verdriet vast ging zitten in mijn lichaam. Uiteindelijk werd ik een onbegrepen puber die haar verdriet en pijn uitte door met een boze blik, zwarte strakke spijkerbroek en leren jas door de straten te zwerven op zoek naar een arm.

Die helse tijd ben ik doorgekomen door het gebruik van een medicijn. Geen drugs, nou ja een klein beetje van het softe spul, wat alcohol en een medicijn dat zonder recept overal te krijgen was. Muziek. Geen liefdesbalads of Franse chansons, keiharde grunge was the drug of my choice. Nirvana was in opkomst en Kurt Cobain was de enige die mij begreep. Die muziek greep me bij mijn strot. De energie maakte iets in me los. Op menig schoolfeest stortte ik mezelf al stuiterend tussen de jongens. Helemaal los ging ik dan. Met mijn lange haren headbangen, met mijn gebalde vuisten stompend afstormen op grote stevige kerels en luidkeels teksten meezingen die ik soms niet verstond laat staan begreep, maar ik voelde het. Ik kon mijn leed te lijf gaan. Jarenlang heb ik op de middelbare school last gehad van spanningen. Die spanningen zorgde voor trillingen. Mijn lijf stond nooit stil, net zoals mijn hoofd. Met Nirvana keihard in mijn gehoor stompte ik de spanning er uit, schopte alles van me af en schreeuwde de longen uit mijn lijf.

Gisteren bekeek ik een documentaire over Kurt Cobain. Het emotioneerde me diep. De man die zo veel voor mij had betekent leed zelf, jarenlang. Boos werd ik op alle mensen die kinderen kapot maken. Ouders die achteloos kinderen krijgen alsof ze een broodje bij de bakker halen en ze wegpleuren als het brood niet aan hun verwachtingen voldoet. Ze weten niet dat ze een mens voor het leven beschadigen. Kurt was een beschadigd genie, ongebrepen, miskend, verwaarloosd, afgedankt, maar voor mij een redding. Jammer dat hij zich zelf niet kon redden, ook niet voor zijn kind.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s