Appartement

Vandaag bezocht ik het nieuwe huis van mijn vriendin en haar man. Ze hebben hun lief kleine poppenhuisje op de Markt verruild voor een appartement. Mijn vriendin is vorig jaar zestig jaar geworden en haar man is net een paar jaartjes ouder. Hij heeft vorig jaar flink wat klappen gekregen vanuit de medische hoek. Dat gecombineerd met de klussen die een oud huisje altijd met zich meebracht deed hun besluiten te verhuizen naar een appartement. De verkoop van hun eigen huis klinkt als een sprookje. Ze waren rustig om zich heen aan het kijken naar een geschikt appartement. Toen ze een mooi en licht appartement hadden gevonden waar hun hartje een extra sprongetje van maakte. Naast dat het ontzettend licht was, had het een fantastisch uitzicht over het park en had het genoeg ruimte om alle kleinkinderen een plekje te geven. Maar, het appartement was al bijna verkocht was. Een ander stel was hun net voor en moest nog de financiën rond krijgen, maar dat was een formaliteitje.

Licht teleurgesteld ging de zoektocht verder. Nu wonen wij in een kleine gemeenschap waar heel veel wordt gekletst. Dus binnen korte tijd werd bekend dat mijn vriendin verhuisplannen had. Dat liet de eigenaar van het pand naast hun zich geen twee keer vertellen en belde op een druilerige zaterdagmiddag bij zijn buurvrouw aan. Hij wilde het pand wel kopen. Hij wilde het zelfs wel voor een goede prijs kopen. Mijn vriendin sprong een gat in de lucht en haar man huppelde licht (hij is niet zo een uitbundig type).

De buurman had geen enkel bezwaar om te wachten totdat mijn vriendin een geschikt appartement zou hebben gevonden.  Rustig liet mijn vriendin alle mogelijkheden langs zich voorbij gaan en liep op een dag op de weekmarkt de makelaar van het appartement dat voor haar neus was weggekaapt tegen het lijf. Hij vertelde dat de kopers moeite hadden om alle euro’s bij elkaar te krijgen. ‘Oh, wat vervelend voor ze,’ zei mijn vriendin ietwat geveinsd. Een dag later belde hij. De koop ging definitief niet door en het appartement was weer beschikbaar. Hij vroeg of ze nog interesse hadden in het appartement. Onmiddellijk maakten ze een afspraak en binnen een paar uur was de zaak beklonken. En nu, nu liep ik hier tussen de klusspullen, de rollen behang, de pakken laminaat, de in-elkaar-zet-kasten-van-Ikea en allerlei verfstalen en dozen door dit mooie lichte appartement. Ik zag een dolgelukkige vriendin -die zelf ook licht begon te geven- en een klussende man die, ook al liet hij het niet blijken, best een gat in het plafond zou willen springen. Wat is het toch mooi als de dingen gaan zoals ze moeten gaan.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s