Plassen

Ik zag vandaag een jongetje van een jaar of twee, nog wat onzeker op de benen, maar vol levenslust stortte hij zich op de plassen die rijkelijk aanwezig waren op het schoolplein. Dat hij geen regenlaarzen aanhad deerde hem niet. Dat hij een joggingbroek aanhad en het water inmiddels langs zijn benen naar beneden moest sijpelen, evenmin.

Ontroerd volgden mijn ogen dit hummeltje. Hij was zich niet bewust van zijn omgeving. Het enige dat telde waren die plassen. Er zaten flinke plassen tussen. Voor zijn lengte waren het bijna meren, maar of ze nu klein of groot waren en of het nu maar een klein beetje omhoog pletste of tot zijn kruin, het maakte hem helemaal niets uit. Ronduit volmaakt gelukkig.

Wat is het fijn als je met zoiets eenvoudigs als een regenplas -waar we er trouwens de laatste tijd veel van hebben- gelukkig kunt zijn. Hoe ouder ik word hoe verder ik van mijn kindertijd afsta. Wat vond ik nu eigenlijk leuk toen ik een dreumes van twee was? Geen idee. Moet ik nog eens navragen, maar ik ontdekte die zelfde dag wel een overeenkomst met dat jongetje. Ik reed namelijk in mijn Panda naar de stad om mijn nieuwe brillen op te halen. Het goot en goot. De ruitenwissers stonden op standje hysterisch. Ze wisten niet goed raad met de situatie. Ik reed langs een berm en zag dat er een hele diepe en grote plas lag. Ik gaf gas en stuurde een beetje naar rechts. Pats, het water schoot tot aan het raam. Geweldig. Ik voelde me even heel erg verbonden met een twee jarige op het schoolplein, maar dan wel met droge benen.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s