Onveranderd

Vandaag kwam de huidige liefde van Rika spelen. Hij is een stuk ouder, namelijk 6 en zij wordt pas over 7 maanden 6 jaar. Maar zij weten het zeker, leeftijd speelt geen rol, ze blijven voor altijd samen. Manlief en ik hadden bedacht om de twee tortelduifjes te verrassen en namen ze met in het kielzog de jongste telg mee naar een indoor speelparadijs.

In mijn jongere jaren had ik verschillende versies van de hel in mijn hoofd geschetst en een indoor speelparadijs met hysterisch rondrennende kinderen en dito muziek komt heel dicht bij een van deze scenario’s. Nu ben ik ouder, iets rustiger en kan ik het allemaal wat beter aan. De rondrennende snotjong die voortdurend tegen je aan knallen, de plastic ballen die om je oren vliegen en het gegil. Het blijft op het randje, maar gedurende een bepaalde periode -in praktijk blijkt dat precies twee en een half uur te zijn- red ik het.

Uiteraard is het volkomen mesjokke om op woensdag middag te gaan, maar gelukkig was manlief erbij en die smult van dit soort speelparadijzen. puur en alleen om het feit dat hij zelf ongegeneerd in touwen kan klimmen om zogenaamd een kind “te redden”. Hij is het grootste kind dat zichzelf als eerste aanbiedt om samen van de glijbaan te gaan. Hij vindt het gewoon heel heel heel erg leuk.

Ik had mijn boek meegenomen om op die manier mezelf af te sluiten en om de kinderen daarmee ook een plezier te doen, want anders waren we na een kwartier alweer vertrokken. Voor mij zag ik een vrouw die voorovergebogen aan een tafel zat en, zoals ik het van een afstand kon beoordelen, iets aan het nakijken was. Vast een juf. Lekker op je vrije middag huiswerk nakijken in een hysterisch speelparadijs. Wie wil dat niet? Ik keek nog eens goed. Ze draaide haar hoofd een kwartslag en zag haar profiel. Dit was onmiskenbaar een oud klasgenoot van de middelbare school en vriendin. Wij logeerden bij elkaar, kwamen op elkaars verjaardag en deelden lief en leed.

Ik was gelijk nieuwsgierig naar hoe het haar de afgelopen jaren vergaan was en stapte er op af. Na vijf seconden herkende ze me en begonnen we een gesprek. Ze vertelde over haar werk, inderdaad schooljuf, haar gezin, man en kind, waar ze woont, nog steeds in Bergen op Zoom, haar familie enzovoort en zo verder. Ik deed mijn verhaal. Ik merkte gelijk dat, ook al zit er twintig jaar tussen ons laatste contact, wij allebei niets veranderd zijn. Maniertjes, hoe iemand beweegt, kijkt, lacht, blijven hetzelfde. We zijn allebei wat uitgedijd en wat rimpeliger geworden, maar in basis zijn we gewoon hetzelfde gebleven. En wij allemaal maar denken dat alles maakbaar en veranderbaar is. Dit gesprek fleurde de boel op en zo waren er opeens vijftien minuten voorbijgevlogen. Nog 2 uur en een kwartier te gaan.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Onveranderd”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s