Geluk

Ik vind de uitdrukking “een ongeluk zit in een klein hoekje” mooi. Niet omdat ik van ongeluk houd, maar omdat deze uitdrukking aangeeft dat het geluk dus, behoudens dat kleine hoekje, overal om ons heen is. Je kunt een klein hoekje niet altijd vermijden, maar het geluk is dus verder overal te vinden. Voor je, boven je, achter je, onder je en in je.

De uitdrukking “het zijn de kleine dingen die tellen” past daar perfect bij. Geluk is overal en dat hoef je dus niet na te streven, want dat wat je nastreeft is er niet. Het is een wens voor de toekomst, iets wat behaald moet worden. Het gaat toch om het nu. Soms zie ik het geluk niet. In mijn jongere jaren moest ik veel moeite doen om het te zien en was ik vaak overtuigd dat ik degene was die werd overgeslagen op het geluksgebied. Er zijn tijden geweest dat ik alles en iedereen stom vond inclusief mezelf. De wereld was maar een zwarte wolk die alleen maar boven mijn hoofd hing en de ouders die ik had waren er alleen maar om mijn leven te vergallen. De dood kwam regelmatig over de vloer en angst en boosheid waren mijn beste vrienden. Het hoekje werd mijn universum. Maar diep van binnen was er toch altijd wel iets dat licht gaf. Dat was voor mij muziek, vriendin M, de ontluikende verliefdheden (die vaak ook wel weer in zwarte donderwolken veranderden, maar oh dat gevoel van verliefdheid is toch wel heel fantastisch) en films (vooral oude zwart-wit films waarin Fred Astaire de sterren van de hemel danste).

Nu heb ik het talent ontwikkeld om het geluk heel vaak te zien. In de ogen van mijn kinderen als ze hun tekening laten zien of een voorstelling voor me geven. In een mooi verhaal, een gesprek met een vriendin, een kop thee, chocolade, een wandeling met manlief, een bloem, de geur van de lente, de eerste lente zonnestralen, de volle maan, vakanties, luieren, met zus naar een film gaan, de waterstralen op mijn huid voelen onder de douche, onder mijn heerlijke warme dekbed liggen, gieren van de lach om niets en dan in je broek piesen, een schilderij bekijken, voor me uit staren, een onmogelijke yogapose volhouden.

Vandaag is het mistig en miezert het kleine traantjes van boven en ik kan maar niet stoppen met het zien van al dat geluk. Het hoekje is vandaag heel klein.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s