Gouden duo

Ik ben niet gezegend met een gelijkmatig uitgebalanceerd gemoed. Dat betekent dat ik zeer neerslachtig kan zijn, uitermate sacherijnig, mateloos verdrietig of enorm euforisch aan de andere kant of extreem gelukkig. Dat klinkt heel dramatisch, maar dat is het al lang niet meer. Hoogstens vermoeiend, vooral voor de mensen die dicht bij me staan. De wisselingen komen vooral voor de buitenwereld vaak onverwacht. Net zoals de schommelingen in het weer. Gelukkig betekent dat dan ook dat een zwarte bui in een paar minuten kan overslaan en schijnt de zon zoals zij nog nooit eerder heeft gedaan. Het zijn allemaal pieken en dalen.

Soms heb ik er zelf last van. Dat overkomt me niet zo vaak, want ik ken mezelf al een tijdje en denk dat ik mezelf nu wel aardig begrijp. Vandaag was weer zo een dag. De dag begon goed. De verwachte spierpijn na de yoga-les van gisteren bleef uit, kinderen waren goed geluimd, manlief was behulpzaam en de poes probeerde een keer niet tussen mijn benen door te rennen terwijl ik liep waardoor ik mijn nek niet heb gebroken. En dan opeens voel ik het komen. Objectief gezien gebeurt er niets bijzonders. Ik kan zelf geen reden aanduiden voor de switch, maar opeens alsof de zon verduistert wordt door de maan en de dag verdwijnt in de nacht, slaat mijn stemming om van gezellig en positief in zwart. Alles wordt dan donker. Het licht gaat uit. Een opmerking valt verkeerd, een kind zeurt net te lang, ik moet veel te lang wachten bij het bloedprikken omdat degene die voor me is opstandig en luidkeels zijn ontbijt er uit gooit, een beker thee valt over de tafel, de poes kakt terwijl ik net rustig zit en de stank is niet te harden (wat kan dat beest stinken zeg) en uiteraard loopt mijn computer, nadat ik een mooie tekst heb geschreven, vast. Op zo een moment wil ik hartgrondig en heel grof vloeken (dat is een van mijn talenten die ik zelden in het openbaar kan tentoonspreiden), iemand keihard neerbeuken (mag uiteraard ook niet) of minstens een veel te duur servies tegen de muur knallen (blijkt achteraf toch een slechte boekhoudkundige keuze te zijn). Dat kan allemaal dus niet en dan is het tijd om mijn hulpmiddel in te zetten, fantasie.

Fantasie is grenzeloos, discreet en staat alles toe. Ik hoef me nergens aan te houden, geen sociale normen, geen beleefdheden. Fantasie vindt alles goed. Een betere metgezel is er niet te bedenken. Dankzij fantasie heb ik nog steeds een gelukkig huwelijk, heeft de Raad voor de Kinderbescherming mijn kinderen nog niet weggehaald, heeft de brandweer mijn huis nog niet hoeven blussen en heb ik me nog nooit voor de strafrechter hoeven verantwoorden.

Fantasie is ook degene die vervolgens een ander inschakelt als het te lang duurt en dat is, mevrouw humor. Mevrouw humor relativeert de boel en zet me vooral weer op mijn plaats. Mevrouw humor is een keiharde. Zij zorgt er voor dat het zelfmedelijden stopt, dat de drama’s gerelativeerd worden waardoor ik alles weer helder zie en deze blog kan afmaken in een goed gemoed. Een gouden duo, fantasie en mevrouw humor.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s