Pearl Jam

Alweer 25 jaar geleden was ik een tiener/jong volwassene. Ik vond vooral mezelf al redelijk volwassen, maar de buitenwereld allesbehalve dat. Ik was 16/17 jaar, zat vol boosheid en verdriet en bedwong mijn gevoelens bij voorkeur alleen en op mijn kamer. Muziek was mijn beste vriend. Muziek gaf me troost en antwoorden. Op dat moment kwam er een band op mijn pad die songteksten de ether ingooiden die rechtstreeks in mijn hart terecht kwamen. Het waren niet zo maar liedjes. Het was een hartslag, mijn hartslag. Het was begrip. Het waren antwoorden. Het album in kwestie was van Pearl Jam, Ten.

Nu 25 jaar later heb ik de band voor het eerst live gezien en ervaren. Nooit heb ik goed onder woorden kunnen brengen wat deze band voor me heeft betekend, maar voor mijn nageslacht wil ik een poging wagen. Waarom? Zodat ze mij beter begrijpen en vooral mijn keuzes voor muziek, maar vooral ook zodat ze kunnen lezen wat muziek voor je kan betekenen. Ik hoop dat mijn kinderen als ze zich wanhopig voelen of eenzaam naar me toe komen, maar doen ze dat niet of kunnen ze dat niet of willen ze dat niet, dat ze dan weten dat muziek kan helpen.

Het album Ten is rauw en eerlijk. Het is energiek en krachtig. Vooral Alive was op mijn lijf geschreven. Ik kende mijn echte vader wel. Zag hem weinig en plotseling was hij dood. En ik, ik leefde verder. Elke dag leefde ik verder zonder hem. Ik groeide op zonder hem, kreeg een vriendje, haalde mijn diploma, ging studeren, woonde op kamers, allemaal zonder hem. Een diep zwart verdriet waar ik niet aan wilde komen. Begraven in een donkere kamer in mijn ziel. Eddie Vedder zong er over en ik begreep het. Het onrecht. Het gemis. De vragen die achter blijven bij jou en die nooit beantwoord worden door hem.

Elke dag luisterde ik naar het album en vond mezelf. Dinsdag zag ik Pearl Jam voor het eerst live. Natuurlijk heb ik in de afgelopen 25 jaar kansen gehad om ze te zien. Maar dit was het moment. En, het was magisch. Ruw en eerlijk. Ik werd niet melancholisch (had ik trouwens wel verwacht). Nee, ik voelde me vrij en heerlijk. Helemaal los. Los van ellende, verdriet, boosheid. Los van het hoekje in mijn kamer waar ik me opsloot. Ik voelde me één met mezelf en dat is een gevoel waar echt geen woorden voor zijn.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s