Aanval

Het hebben van griep is ronduit belabberd. Ik heb van allerlei aanvallen: koorts, hoest en hoofdpijn. Daarnaast ben ik labiel. Jank om alles en vooral om mijn eigen misère. Ik vind mezelf echt zielig.

Manlief helpt fantastisch. Maakt een sinasappeltje voor me klaar, zet een kopje thee, houdt de kinderen uit mijn buurt en legt een nat doekje op mijn voorhoofd. Daar heb ik wat aan.

Wat niet helpt en waardoor ik naast al die aanvallen er nog eentje bij krijg is de opmerking van mijn moeder ” tja, het heerst hè.  Er zijn zo veel mensen ziek.” Daar kan ik dus niet tegen. Wat heb ik er aan te weten dat het heerst. Dat lees ik zelf ook wel in de krant. Is dan die koorts en knallende koppijn opeens minder erg? Neeeeee.
Ik merk dat mensen er niet tegen kunnen als je een ander antwoord op een vraag geeft dan ze zelf hadden bedacht.

Moeder: gaat het al beter?
Ik: nee, alleen maar slechter.
Stilte.
Stilte.
Stilte.
Moeder: tja, het heerst hè.
Ik: daar kan ik niets mee.
Stilte.
Stilte.
Stilte.

Het is prettig als je gezien wordt. In welke situatie dan ook. Het gaat om de verbinding met die ander. Gehoord worden. Wat helpt is luisteren, aai over de bol van de zieke en erkennen dat het ronduit klote is hoe je je nu voelt. Geen oplossingen aanbieden, niet afzwakken. Gewoon erkennen. Dat scheelt alweer 1 aanval.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s