Langzaam wordt de blank houten kist
naar binnen gerold door de kinderen
grote stevige mannen houden
zich vast aan de ronde knopen
Twee grote boeketten sieren de top
rode en witte rozen omstrengeld
een wit lint houdt ze samen
vasthouden aan wat er niet meer is
Zakdoeken spelen de hoofdrol
sommigen van papier
een enkele van stof, rood wit geruit
verfrommeld in de broekzak
van het gekreukelde pak, jasje, dasje, bewegen zich ongemakkelijk
De dood staat centraal ook al wordt
het tegendeel beweert en niet alleen
jouw dood, iedereen die vertrokken is
passeert opnieuw en de tranen
vermengen zich met het nu en wat was
en zelfs met het onvermijdelijke
Foto’s worden getoond en muziek
galmt door de arena van de dood
iedere hoge toon gevolgd door een snik
gevolgd door het ophalen van neuzen
De koffie en thee geven de dood
de laatste kans om zijn aanwezigheid
te benadrukken, na de koude kop
rooibosthee stap ik de winterlucht
in en haal drie keer diep adem
mijn papieren zakdoeken achterlatend.
Biancaschrijftblog 