Verrast

Kunst vraagt. Kunst antwoordt. Kunst verbindt. Kunst verbaast. Kunst verwondert. Kunst gruwelt. Kunst emotioneert. Kunst frustreert. Kunst schijnt. Kunst maakt. Kunst breekt. Kunst voedt. Kunst ontroert. Kunst troost. Kunst helpt. Kunst twijfelt. Kunst verbeeldt. Kunst vertaalt. Kunst raadt. Kunst haat. Kunst heelt. Kunst vergeeft. Kunst heeft lief. Kunst huilt. Kunst is boos. Kunst schrijft. Kunst rijmt. Kunst kleurt. Kunst maakt schoon. Kunst vergaat. Kunst vereeuwigt. Kunst verrast.

En dat laatste overkwam me gisteren letterlijk. Aan het staartje van drie dagen Kunstroute in Tholen liep ik samen met vriendin M een atelier binnen en werd aangestaard. Een man zat aan een tafel vlakbij de deur en keek me aan en wees met zijn wijsvinger naar me. Zijn ogen priemden in me en hij zei: ‘Ja, jij. Jij bent het.’ Ik voelde me even ongemakkelijk. Gedachten raasden met een rotgang door mijn hersenpan. Wat had ik gedaan? De man stond op en liep naar me toe. Vlak voor mijn neus bleef hij stil staan. Ik moest omhoog kijken om de man die boven me uittorende aan te kunnen kijken. Ik was de 200ste bezoeker van het atelier en daarmee werd ik gefeliciteerd. Hij trok me mee naar achter en riep uit. ‘Jij mag een schilderij uitkiezen, want je bent de 200ste.’ Ik was zo verrast dat ik alleen maar kon glimlachen. Ik stamelde wat onverstaanbaars. Wauw.

De man haalde uit een plastic tasje twee doeken. De één, een klein doek van een donkere onstuimige zee met dreigende lucht en een gouden lijst. Het andere doek was een slag groter (zo ongeveer 30×40 cm) met daarop een lichter tafereel met een goud en donkere omlijsting. Ik was zo verrast dat ik even de tijd nam om het moment en de doeken in me op te nemen. We brachten ze naar beter licht en mijn ogen besloten snel. Het lichtere doek met de zachte lucht en zandachtige ondergrond waarop blokken (strandhuisjes, pilaren of wat dan ook) te zien waren, bleef aan mijn ogen trekken. Het mysterieuze en het luchtige trok me aan en ik koos dit schilderij. Een echte Jaap de Jonge. De kunstenaar signeerde het schilderij en ik ging naar huis met een prachtig nieuw doek.

Wat verder zo verrassend is aan dit gebeuren is dat ik voor de Kunstroute van dit jaar een intentie had, namelijk om een kunstwerk aan te schaffen. Ik had al een leuk schilderij met drie fietsende dames op de rug gezien, gespot. De dames waren in Zeeuws klederdracht gekleed en dit schilderij bleef in mijn hoofd zitten. Met manlief had ik afgesproken dat als ik met mijn vriendin nog een keer zou gaan kijken ik dan het schilderij zou kopen. Het lot besloot anders. Ik kreeg een doek in mijn schoot geworpen. Kunst geeft geluk.  Kunst verrast.

Jaap de Jonge

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s