Verbijstering

Gisteren sloeg ik de laatste pagina van “Jij zegt het” van Connie Palmen dicht. Ik bleef verbijsterd achter. Geen nazorg te bekennen. Zoals zo vaak vroeg ik me af hoe ik nu verder moest. Dit boek maakte tijdens het lezen al een verbluffende indruk op me en dat bleek tot het einde toe door te gaan. Het maakte meer los dan ik wist dat vast zat. Ik was er zo erg aan toe dat ik alleen maar stilte kon dulden in de uren die volgden op het einde. En stilte was tijdens de zwemles van dochterlief nergens te bekennen.

Vandaag liep ik de Wereld Winkel in. De winkel die veel voor me heeft betekend en binnenkort haar deuren gaat sluiten. In de hal voelde ik al een ondefinieerbare kou. Buiten was het best aangenaam, dus het verraste me. Een bries die me deed huiveren. De winkel was leeg, ook al stonden er nog genoeg spullen. Het zag er leeg uit en zo voelde dat ook. Ik liep rond en weer overkwam me dat gevoel van verbijtstering. Bij gebrek aan een betere duiding. Niets blijft zoals het is. Het leek alsof ik op een afscheid was beland. Een afscheid van een dierbare. De lezer acht dit woordgebruik en dito gevoel misschien hysterisch of dramatisch. Toch voelde het echt zo. Een vriend vertrekt.

Tijdens het gesprek met de vrijwilligster van dienst kwam het inzicht dat boeken ook vrienden worden. De levens die je met elkaar deelt zijn echt. Voelen in ieder geval echt. Op een bepaalde manier voel ik me verwant met hun. Sylvia Plath, de getergde dichter, dochter, moeder, echtgenoot, vriendin. Ted Hughes, de verminkte held, zoon, vader, echtgenoot, geliefde, vriend. Ook de Wereld Winkel symboliseert een mens, een deel van mij. De zoekende vrouw, de kind loze moeder, getraumatiseerde dochter, echtgenoot.

Afscheid nemen van al die levens is op dit moment verdomd lastig. De neerslachtigheid drukt me van achteren op de feiten. Op verschillende feiten die niet benoembaar zijn, maar te meer voelbaar. Je niet kunnen uiten is soms zwaarder dan in een tranendal op de vloer storten. Demonen komen en blijven hangen. Van mij mogen ze één dag blijven logeren. Morgen kunnen ze hun spullen weer pakken en vertrekken. Zoek maar een andere donkere wolk om in te verbergen.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s