Week

Het is nog maar donderdag en ik blik al terug op een hectische week. Maandag werd ik gegrepen door een buikgriep. Op mijn werk begonnen de letters van mijn computerscherm af te springen, kreeg ik het de ene keer heet en daarna weer koud en werd ik misselijk van aan eten denken, laat staan van de geur ervan. Thuis gekomen dook ik mijn bed in en de dag erna was ik niet veel waard. Wat is buikgriep toch naar en wat is het o zo fijn dat we boven een tweede toilet hebben. Tjonge jonge, wat voelde ik me daarna slap.

Het leek me beter een dagje thuis te blijven. Al hangend en kreunend en steunend lag ik op de bank debatten te kijken. Ik kreeg een overdosis politiek tot me en over me heen. Boeiend, tot een bepaalde mate. Ik merkte dat bijna iedereen hetzelfde zegt, maar net wat anders verpakt. Want het gaat natuurlijk allemaal om ons, en onze identiteit en onze normen en waarden en ons geluk en bla bla bla. Op een gegeven moment kon ik aan de hand van de vraag het antwoord van VVD of D66 of GroenLinks zo uitspugen.

Dan nog dat gedoe met die fijne president in een zuidelijk gelegen land. Elk nieuwsbericht nam ik tot me. Op het hoogtepunt van mijn uitwendige explosies begon ik ook steeds meer te imploderen.

En daarna, die lang verwachte verkiezingen. Natuurlijk heb ik gestemd. Gisteren toog ik met vriendin en in totaal 4 kleine meisjes naar de stembus. Had even ruzie met het stembiljet, kreeg het namelijk niet meer netjes teruggevouwen en toen ’s avonds zat ik aan de buis gekluisterd. De voorlopige uitslag viel me tegen, maar nu. De dag erna, na al dat politieke gedebatteer, geneuzel en gezeur, merk ik dat ik in een zwart gat ben gevallen. Gelukkig was ik weer fit genoeg om te gaan werken, maar ik voel nog steeds het zwarte gat. Geen one-liners, geen “u staat centraal”, geen “Nederland is voor de Nederlanders”, geen “de koopkracht gaat er voor iedereen op vooruit”, geen “afschaffen eigen risico”. Niets van dat alles. De strijd is gestreden. Iedereen is moe. Het formeren kan beginnen en ik, ik wacht maar weer af. De buikgriep is vertrokken en met al die ellende die daarbij hoort, eigenlijk ook mijn interesse in Den Haag. Laat de lente maar komen. Tijd voor de krokussen en narcissen. Die maken elk jaar hun beloftes waar.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s