Sneeuw

Ik kan het niet maken (al helemaal niet voor het nageslacht die ooit deze blog gaat lezen om mij beter te leren kennen) om het niet te hebben over de sneeuw die vannacht gevallen is.

Ik werd vanochtend om 6 uur wakker (wat trouwens deze week een nieuw slaaprecord is: ik werd namelijk elke nacht zo rond een uurtje of drie wakker en lag dan klaarwakker een beetje naar het plafond te staren) en moest naar toilet. Op de terugweg naar bed keek ik even uit het raam. Mijn ogen werden getrakteerd op een maagdelijk wit uitzicht. Wat is dat toch weer fantastisch. Je gaat naar bed terwijl de wereld er grijs en koud en kaal uitziet en je wordt wakker in een nieuwe wereld. Ook al ben ik de veertig gepasseerd ik voel me telkens weer kind als het gesneeuwd heeft. Ik wil dan naar buiten rennen, sleeën vanaf de dijk en vooral manlief bedelven onder een hoop witte koude watten.

Pas om half negen werden de kinderen wakker. Ik hoorde eerst deur één open gaan, getrippel van blote voetjes op het laminaat naar de toilet en daarna een grote plas. Deur twee werd niet veel later opengetrokken en hetzelfde ritueel volgde. Ik fluisterde in het donker “meiden, hebben jullie al uit het raam gekeken?” Er kwam een kleine klaagzang. “Nee mam, we willen lezen.” Toch konden ze hun nieuwsgierigheid niet bedwingen. Ik hoorde gordijnen open getrokken worden en onmiddellijk daarna volgde een hoop gegil.

Cato kon niet wachten om naar buiten te rennen. Ze propte haar boterham naar binnen, poetste haar tanden zo snel als ze kon en trok haar laarzen aan. Rika raakte van alles een beetje in de war en wist niet goed waar te beginnen.
En dan, dan staan ze buiten. Voor Cato is het voor het eerst dat ze bewust zo veel sneeuw ziet. Ze raakt de sneeuw aan, voelt er aan, gooit ermee en haar wangen kleuren rood. Samen op de slee van de dijk af. Ik kijk ernaar en ook mijn wangen gloeien. Jaren geleden gleed ik van diezelfde dijk. Het plezier en geluk zijn nog steeds hetzelfde. Nu sta ik aan de kant en geniet ik dubbel. Ik voel hoe het is om van die hoge dijk naar beneden te glijden. De blik naar beneden, de snelheid en angst die om de hoek komt kijken, maar dan die tweede helling die voor nog meer vaart en bijbehorend plezier zorgt. En ik zie hoeveel plezier mijn kinderen beleven. Dubbel geluk met een klein beetje sneeuw.

Het leven is eenvoudig en vertraagt. Plannen worden omgezet. Geen trip met de auto vandaag, maar een extra rondje in de sneeuw. Geen boodschappen meer doen, maar lekkere hapjes bij elkaar sprokkelen en vooral met elkaar bij de haard zitten, want van al die sneeuw krijg je het ook behoorlijk koud. Deze dag was het waard om neergelegd te worden in een digitaal bestandje, want wie weet wanneer er weer een kans komt om te spelen in de sneeuw.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Sneeuw”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s