Onmacht

Ik kan weer wat licht verdragen. Nadat ik maandag bijna stikte in mijn eigen hoest was de maat vol, vooral bij manlief. Hij stuurde me naar de huisarts en die schreef een antibioticakuur en een puffer voor. Prima, dacht ik. Geef mij die pillen maar en die puffer. Hoe eerder ik weer kan werken hoe beter. Er is namelijk genoeg te doen. En verder wil ik met mijn dochter een verhaal schrijven, is er een boek dat uit moet, wil ik me verdiepen in een studie coaching, zijn er nog wat contacten die aangehaald moeten worden en moet ik toch nodig weer eens een stuk fietsen.

Het liep allemaal even anders. De pillen legden me lam. Mijn lichaam reageerde zo heftig op de kuur dat ik totaal uitgeschakeld werd. Enorme hoofdpijn, overgeven en maagkrampen. Ik kon niets meer en al helemaal niets verdragen. De kinderen liepen op hun tenen, kusjes werden op mijn hoofd gegeven en tekeningen werden gemaakt op me op te beuren.

Na drie dagen van de wereld kan ik het licht weer verdragen. Ik merk aan een paar dingen dat ik aan de betere hand ben: 1. mijn eetlust komt terug, 2. mijn hoofdpijn neemt af en 3. ik kan me weer druk maken over onrecht. Ik las namelijk op een nieuwssite over de massa aanranding in India. De vrouwen werden in de nacht van Oud en Nieuw belaagd door mannen toen ze op straat feest aan het vieren waren. Er circuleren beelden op internet die laten zien dat vrouwen die nietsvermoedend op straat liepen aangevallen worden door mannen. Ze werden betast, gaven weerstand, maar de mannen bleven aanhouden. Kussen, vasthouden, betasten. Voor de politie vormde dit geen aanleiding om onderzoek in te stellen. Sterker nog zowel de politie als de minister stellen dat de vrouwen dit over zich hadden afgeroepen omdat ze te Westers gekleed waren.

Dit verhaal is niet nieuw, maar brengt een enorme woede in me boven. Vorig jaar Keulen. Een vrouwelijke burgemeester die na de massale aanranding aldaar vrouwen het advies gaf om mannen op armlengte afstand te houden of met een mannelijk familielid op stap te gaan.
Er gaan allemaal krachttermen om in mijn hoofd. Maar naast woede, voel ik ook wanhoop. Wanneer verandert deze mentaliteit nu eens? Wanneer worden vrouwen nu eens gezien als mens in plaats van gebruiksvoorwerp? Wanneer zien mannen in dat dit gedrag echt niet kan? Nu niet, dan niet, nooit niet.

Ik merk dat de kuur aanslaat. Alleen wat hebben die vrouwen daar aan? Dat ik nu zo boos ben. Dat ik deze onmacht voel? Ik weet het niet, misschien als ik verder ben hersteld vind ik een antwoord.

 

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s