Herfst

Ik zit aan de keukentafel en ben aan het werk. De kinderen spelen schooltje en ik hoor dat er goed geluisterd wordt in de klas. De complimenten vliegen door het geïmproviseerde klaslokaal. Er wordt vooral veel voorgelezen en af en toe komen de hulpjuffen vragen wat er staat. “Mam, wat betekent eigenlijk in je nopjes zijn?” Dat soort vragen vind ik altijd ontroerend, want deze kleine mensen ontdekken telkens weer iets nieuws. Mooi vind ik dat.

Ik probeer zelf ook telkens weer iets nieuws te ontdekken. Niet vast blijven zitten in wat ik weet, denk te weten of zie en ervaar. Overboord met al die kennis en op zoek naar nieuwe inzichten. Daarom lees ik ook zo veel. Dat verrijkt me. Ik ga op reis, loop door New York en ontmoet allerlei mensen zonder maar van mijn stoel te komen. Natuurlijk is dat niet zo als in het echt, want dat is vele malen beter. Echte mensen ontmoeten, nieuwe contacten aangaan en andere gesprekken voeren.

Vrijdag had ik een gesprek met een vader van school. Hij hangt een geloofsovertuiging aan waar veel mensen in mijn omgeving lacherig over doen. Ik betrapte mezelf ook op een sterk vooroordeel. Dat geleuter over God en de Bijbel. Ik voelde weerstand. Die liet ik gaan en ik luisterde naar zijn oprechte verhaal. Geen verhaal om mij te overtuigen, maar zijn verhaal. En dat verhaal ging kort gezegd over niets anders dan verbinding. Datzelfde verhaal hoorde ik Jesse Klaver aan tafel bij De Wereld Draait Door verkondigen. Een verhaal die ik zelf ook al meerdere malen heb verkondigd of heb opgeschreven in een blog.

Daar gaat het volgens mij om: verbinding. Voel je verbinding dan voel je automatisch respect en begrip. Dan sta je open en luister je met aandacht. Terwijl ik dit opschrijf loeien de bomen om me heen. De wind blaast de blaadjes in de tuin omhoog, alsof ze dansen. Om elkaar heen. Binnen is het warm, er wordt druk voorgelezen en ik tik dit stukje. Wat heeft de herfst met verbinding te maken? Ik weet het niet. Is het dat je meer binnen bent en dichter op elkaar zit? Of zijn het de donkere dagen die ervoor zorgen dat je meer aan anderen denkt of de tijd hebt om te schrijven, lezen, te zijn? Voor iedereen zal het wel anders zijn, maar voor mij betekent de onstuimigheid van de herfst de bevestiging van het samenzijn en die bevestiging zorgt voor een diep gevoel van verbinding. Volgens mij het antwoord op elke vraag.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s