Surrealistisch

Gisteren zat ik te zappen en stuitte op een blote piemel waar een lange naald in werd gestoken. De eigenaar was niet tevreden met het formaat van zijn geslacht, dus er werd vet ingespoten om zijn kleine trots 2 cm dikker te laten worden. Hij had zijn apparaat hard nodig, aangezien hij per dag 5 keer zijn functie moest uitoefenen.
Deze scene zag ik ongeveer een uur nadat ik afscheid (voor de tweede maal, maar nu definitief) had genomen van een geliefde die al bijna zes jaar vecht tegen de gevolgen van ALS.

Ergens in mijn hoofd ontstond kortsluiting. De beelden die op mij werden afgevuurd spoorden niet met de hevige emoties die ik net daarvoor had beleefd en waar ik nog van aan het bijkomen was.

Afscheid nemen van iemand die enkele jaren ouder is dan ikzelf en die vol bewustzijn het einde tegemoet gaat is surrealistisch. Het is niet te bevatten met dat kleine brein waarmee wij mensen gezegend zijn. Opeens moest ik denken aan de schilderijen van Salvador Dali. Op die doeken gebeurt veel en dat wat er gebeurt spoort niet met je verwachtingen. Het gaat in tegen alles wat je kent, wat je verwacht, wat hoort. Zo zie ik dit afscheid ook. Zo een jonge vrouw hoort niet een ziekte zoals ALS te krijgen. Een ziekte zoals ALS, waarbij je lichaam langzaam wordt gesloopt terwijl je geest tot de laatste ademteug helder blijft, hoort überhaupt niet te bestaan. Afscheid nemen van een geliefde die naast je zit en je indringend met haar bruine ogen aankijkt hoort niet, zeker niet als ze daarna nog drie dagen leeft voordat ze gaat hemelen. Het past allemaal niet. Ook niet dat je in je piemel vet laat spuiten. Als de natuur jou had willen zegenen met een grotere, langere of dikkere piemel dan had je die wel gekregen.

Al deze dingen passen, zoals de elementen van Dali die hij een op een doek samenbrengt, niet bij elkaar, maar toch vormen ze één geheel. Het leven. Het leven is soms niet te vatten, wat er gebeurt niet rechtvaardig en al helemaal niet eerlijk. Dus ik kijk er naar, wees me ervan bewust en ga door met ademen. De wereld draait door en wij draaien mee, gelukkig nog niet door.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Surrealistisch”

  1. Inderdaad! Door mijn werk word ik ook dagelijks geconfronteerd met al het verdriet dat mensen kan overkomen. In zulke omstandigheden is het hebben van een aantrekkelijk lichaam helemaal niet van belang. Dan telt alleen maar gezondheid of het proberen te overleven met het zieke lichaam..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s