Fluitenkruid

Wind en regen zijn de elementen die bewoners van de Zeeuwse eilanden dagelijks in hun leven trotseren. Als kind wist ik niet beter dan dat je alles op de fiets doet. Naar school, naar zee, boodschappen doen, naar vriendjes. Ik deed alles en doe nu nog steeds zo veel mogelijk op de fiets.

Al fietsend trekt de natuur in al haar facetten aan me voorbij. Mijn favoriete seizoen is de lente. De eerste zonnestralen die opkomen om de winterse kou te verjagen voelen heerlijk op mijn gezicht. Ik trek er op uit met mijn fiets. De nodige middelen heb ik bij me. Fiets, thermoskan thee, opschrijfboekje, potloodje en niet te vergeten mijn fotocamera. De groene blaadjes tonen zich vol kracht en trots, in de verte zie ik pasgeboren lammetjes en langs de kant van de bermen staat het fluitenkruid. De plant met de chique naam Anthriscus sylvestris wuift met de wind mee. Fluitenkruid heeft een magische aantrekkingskracht. In de buurt van het Oudland van Tholen stal ik mijn fiets en gebiologeerd aanschouw ik het kruid. Wit en fier rechtop laat het kruid me zien hoe het leven in elkaar zit. De schoonheid zit in de kleine dingen en is relatief. Het kruid verdwijnt haast zo snel als het op komt. En volgend jaar toont het zich weer. Wat een geruststellende gedachte.