Categorie: Blog

Bad

If you twist and turn away
If you tear yourself in two again
If I could, yes I would
If I could, I would
Let it go
Surrender
Dislocate

If I could throw this lifeless lifeline to the wind
Leave this heart of clay
See you walk, walk away
Into the night
And through the rain
Into the half-light
And through the flame

If I could through myself
Set your spirit free, I’d lead your heart away
See you break, break away
Into the light
And to the day

Ooh, ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh, ooh, ooh
To let it go
And so to fade away
To let it go
And so, fade away

Wide awake
I’m wide awake
Wide awake
I’m not sleeping
Oh, no, no, no

If you should ask then maybe they’d
Tell you what I would say
True colors fly in blue and black
Bruised silken sky and burning flag
Colors crash, collide in bloodshot eyes

Ooh, ooh, ooh, ooh, ooh, ooh
If I could, you know I would, if I could, I would
Let it go

This desperation
Dislocation
Separation, condemnation
Revelation in temptation
Isolation, desolation
Let it go

And so fade away
To let it go
And so fade away
To let it go
Oh now, and so to fade away

I’m wide awake
I’m wide awake
Wide awake
I’m not sleeping
Oh, no, no, no

Nacht

 

Dieper naar voren kan ik mij niet buigen
over de wereldrand, spaarzaam verlicht.
Met het gelaat op blinde duisternis gericht
kan ik mij van Gods glans niet overtuigen.

De verste nadering betracht ik in de vele
gedachten die ik naar dat hol gebied
uitzend; talrijke keren niet,
doch ik verlies mij in dit koppig spelen

en in de pijn die tot een lust verdooft
om hun verminkte wederkomst waaraan
‘k een wreed en zeker teken hecht van Gods bestaan:
dat ginds een wand is waar wat in hem gelooft
en tot zijn licht vliegt blindelings op stuit.

Doch wellicht hoort hij in de stilste nachten
het zieke ritselen van mijn gedachten
die zich te pletter fladderen buiten op zijn ruit.

Leo Vroman

Blik

Priemende ogen
gevestigd op mijn ziel
los schudden
schuchter wegkijken

Rillingen blijven
op onderzoek uit
zenuwen beroert
stiekem teruggeloerd

Langzaam rode vlekken
trekken omhoog
kleur bekennen
gevecht verloren

Beker thee is mijn redding
stevig vasthouden die
warmte van de waarheid

Uiteindelijk uitgeblust
ogen gedoofd
omarm mezelf.

Groen

Ik denk
Ik denk
wat jij niet denkt
en het is groen

de zachte kleur
die schittert
in jouw ogen

het geritsel
van de nieuwbakken
blaadjes aan de bomen

de ketting die
uitbundig hangt
aan mijn nek

de verwachting
dat het leven
zijn belofte nakomt

de gedachte aan
het palet
van voorbije momenten

de kleur van mijn
tas die bungelt
over mijn schouder

maar vooral de kleur
van de liefde voor jou