Foto: Maaike Dekkers
Oneindig groter voel ik me bij jou,
gekoesterd en begrepen,
ook al zeg je niets,
doe je niets.
Het gras kan niet groener zijn dan bij jou,
het gevoel niet intenser zijn dan alleen,
als ik je kon beklimmen,
zou ik in je wonen,
dan vertelde ik je al mijn dromen,
vertrouwde je mijn angsten en zorgen toe,
en samen trotseerden we dan de wereld,
met opgeheven hoofd.
Maar in je klimmen kan ik niet, mijn benen dragen
mijn lijf niet, armen zijn niet lang genoeg,
lijf te kwetsbaar, dus blijf ik zitten bij jou,
zoek je elke dag op,
ook in mijn gedachten en dan weet ik
dat je armen mij zullen beschermen,
koesteren en troosten en de eenzaamheid
glijdt de aarde in, opgezogen door het groene gras.
Biancaschrijftblog 