Lui

Iedereen heeft zo zijn persoonlijke ergernissen. Ik ken iemand die gruwelt van mannen met loszittende sjaaltjes, hoge over de broek geschoven laarsjes en die exemplaren die in een Volvo rijden (ook vrouwen tellen in deze laatste categorie mee).

Ik ken ook iemand die een afschuw heeft van domme mensen. Mensen die een vraag beantwoorden met ergens in de zin: “Nou ja, dat is gewoon zo. Toch?” Nu ben ik zelf ook niet zo gecharmeerd van dergelijke antwoorden, maar om deze mensen nu gelijk te verbannen naar een koud oord zoals Siberië vind ik wat overdreven.

Ook zijn er mensen die de luchtjes van andere mensen walgelijk vinden. Niet een beetje vervelend of naar. Nee, echt walgelijk. Dat is ook best extreem.

Ik heb ook zo mijn ergernissen en hoog op nummer 1 staat iets wat niets met mensen te maken heeft, het is zelfs niet door mensen gemaakt en dat is: kant en klare magnetron maaltijden. Ik zal er gelijk bij schrijven dat ik het zelf uitlok en het allemaal mijn schuld is, om dat wat ik net heb geschreven gelijk glashard te ontkennen. Ik heb al eerder verklaard dat ik geen keuken prinses ben. Schaam ik me niet voor. Ook ben ik wat koken betreft zeer lui aangelegd en ben echt van mijn gemak gediend. Als manlief, die dus altijd kookt en er ook voor zorgt dat onze kinderen verantwoord voedsel binnen krijgen, ’s avonds aan het werk is, dan moet ik dus voor voedsel zorgen. Nu weet ik ook wel dat elke dag friet eten echt niet kan. Wel lekker trouwens. Met een broodmaaltijd is niets mis, maar toch ben ik wat ouderwets en vind ik dat het diner warm moet zijn of in ieder geval een paar warme elementen moet bevatten. Dus, zo gemakzuchtig als ik ben, ging ik naar de supermarkt en kocht kant en klare boerenkool stampot voor in de magnetron. Klein worstje erbij en klaar. Als pappa boerenkool klaarmaakt smullen de kinderen er van. Dat moest goed komen, dacht ik.

Ik prikte zorgvuldig een paar gaatjes in de verpakking, magnetron op standje 600 W en hupsakee. Een kind kan de was doen. Na een paar minuten haalde ik de stomende maaltijd er uit, worstje erin en schepte ik de borden goed vol. Dochterlief nam een hap en haar gezicht betrok. Ze moest nog net niet kokhalzen. Ik vond eerlijk gezegd dat ze zich aanstelde en spoorde (maande eerder) haar aan om door te eten. Toen nam ik een hap. De zachte prut vond zich een weg naar beneden en het enige wat ik dacht was (excuseer mijn taalgebruik: maar ik dacht het alleen, sprak de woorden niet hardop) “Godsklere wat is dit allemachtig smerig”. Na de tweede hap dacht ik dat ik over mijn nek moest. Echt heel erg vies. Alles was vies: de smaak, de geur, textuur. Ongelooflijk.

Ik keek mijn kinderen aan en gaf ze groot gelijk dat ze hun bord niet leeg wilden eten. Na het eten werd ik steeds bozer. Op de verpakking staat “heerlijk verse boerenkool met aardappelpuree”. Beloofd wordt dus dat alles vers is. Nou niet dus. Dit is een schande. Een schande voor de boer die dag in dag uit ploegt op het land om de mooiste boerenkool te kweken. Schande voor de aardappelboer dat zijn aardappelen zo verkracht worden. En natuurlijk ook een schande voor de consument. Die luie consument die voor veel te veel geld een kant en klare verse maaltijd koopt die linea recta de prullenbak in gesodemieterd wordt. Zelfs de prullenpak had er moeite mee en die is wel wat gewend zou je zo zeggen.

Ik heb weer een les geleerd: luiheid wordt duur betaald.

Auteur: schrijfbianca

Ik schrijf, dus ik ben.

Eén gedachte over “Lui”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: